Bir canavar bile olsam, yaşamaya hakkım yok mu? Old BoySessizliği açtım düştüm bir kabuğun peşine yaramı kapatacakne çok gürültü birikmiş alnımda meğer içimdeki Türkçeye çok ırakkulaklarım rahat etti rahatladı kasıklarım dindi ruhumdaki ışıldakyanan sönen ışıkları varlığın dedi bana bir mum da sen yak Ben varlığın bana dediklerini yaptım masumum bütün haritalardadinlemek zorundaydım içimin sesini apolet…
cenin’im yeni dünyaya gebe evrim’im ateş topuyum ekonomik çalkantılara devrim’im savaş’ım dargınlık ve küskünlüklere barış’ım emeğim şafakla yollarda aç’lara fakirim ekmeğim umut çingene’yim ekmeğim çöp’üm yağmur’um susamış topraklara köylü’yüm köle’yim hece’yim dilsizlere öğretmen’im umudum umutsuzluklara yeni yıl’ım ruh’um sancıyım yüreklerde sevi’yim
bulunduğu yer ve auranın içinde kristalleşiyor odak, bir şeyler hissetmenin ötesinde otantik bir eşyayı arzuluyor, bir gölün dondurucu sularının altında hissiz bir rahatlıkla kollarını açıp ilerliyor… düştükçe uzaklaşıyor gerçeğin yavan kıyılarından, düşündükçe kayıyor ellerinden zaman… mavi bir ışık vuruyor dizlerine ve loş, ıssız müzenin en diplerine karışıyor… bulmak ya da bulunmak… solmak ya da soyunmak……
