Uzaktan uzağa yok olamayan bazı şeyler kaldı rıhtımlarda. Melek Zehra Balcı Sokakta değil ama kahvehanede devrim olmuştu. Asım Abi, başköşeye astığı Türkan Şoray posterini kaldırdı. Mahallede gördüğüm bütün ayrılıklar aynı gelirdi bana. Ta ki kahvenin en güzel duvarı boş kalıncaya kadar. O gün ayrılığın sınıfsal olmadığını anladım. Hayal bile olsa Türkan Şoray da terk edilmişti….
Tüfeği doğrulttum.Karşımda bir hayvan değil, bir kadın vardı. Namluyu indirdim.Sen nereden çıktın, dedim.Yolumu kaybettim.Nereden geliyorsun?Öteyi gösterdi.Ötelerden.Öyleyse seni öteye götüreceğim. Peşime düş.Hiç sorgulamadan yürümeye başladı ardımdan. Sustum bir süre. Sonra:Kimlerdensin?Kimseler.Nasıl yani, kimsen yok mu?Yok.Kimde kalıyorsun?Kimsede.Garip, dedim.Neymiş garip olan.Yüzüne baktım. Güzel bir kadındı. Gecenin ortasında, ormanda, tek başına.Güzel kadınsın. Kimsenin olmaması garip, dedim.Kimseyle birlikte olamam.Neden?Ötede ne var,…
Yakın zaman önce taşlarla döşenmiş, düzenlenmiş yolları geçiyorum. Şekilsiz kaldırımlar, yer yer çökmüş asfalttan kurtulmuş meydan boyunca yürüyorum. Otuza yakın yılı geçirdiğim bu yeri tanımak gittikçe zorlaşıyor artık. Otobüsten inince solumda kalan park, çocukluğumun çay bahçesiydi. Şimdi üç beş yaşlı kadın çekirdek çitliyor, birkaç çocuk kaydıraktan kayıyor burada. Her şey bir diğerine dönüşüveriyor bu zamanda,…
Pencereme konmuştu. Onu ilk kez bir akşamüstü, odamın camında gördüm. Yazmak için odayakapanmıştım. Lavabodaki su günlerdir aynı soğuklukta duruyordu. Tam kalkıp onu kovacakken gözlerime baktı. Bir akşamüstü onu kovmadım, izledim. Pervaza ince dallar, sigara izmaritleri, kopmuş lastikler bıraktı. Sonra onları unutmuş gibibir uçtan ötekine yürüdü. Birini mi arıyordu? ‘’Arıyor musun?’’ diye sormuştum.Cevap vermemişti. Gece olurken…
Kenan, duvardaki saate bakmamaya çalışıyordu. Gözlerini kaçırıyor, önündeki ekrana eğiliyor, satırların arasında kaybolmayı deniyordu. Ama bakışları, kendisine ait değilmiş gibi, dönüp dolaşıp yine aynı noktaya saplanıyordu: Saat. Küçük, sıradan bir nesne. Ama o an, odadaki her şeyi geride bırakacak kadar büyüktü. Akrep ile yelkovan arasına sıkışmış gibiydi. İlerlemiyorlardı; sürünüyordu zaman. Her saniye, geçmek için izin…
Odunu gördüğüm zaman hiçdüşünmem. İndiririm sıkı sıkıya tuttuğum baltayı. Biliyorum, genellikle hiç düşünmezsin. Düşünürüm. Bazı şeyleri iyice düşünürüm. Bu işe girişmekte onlardan biri elbette.Bir darbe, bir darbe daha.İkiye ayrılan ıslak tahtaparçası.Artık yazmayacak mısın?Yazacağım elbette.Yazarken deliydin.Şimdi değil miyim?Tüm gününü odun kırarakgeçiriyorsun.Bu delilik işte. Neymiş deli olan?Kırılacağını bile bile,kırmamak için vurmak.Vurursan kırılır,vurmazsan kırılmaz.Bir, iki, üç, dört, beş.Sen…
Dakikalar geçmiyor.Odanda sığıntısın.Sığıntı sensin. Bir elinde Orhan Veli, diğer elinde Edip Cansever. Şiirlerle yüzleşiyorsun. Uzaklara yani şiirlere köpek gibi bakıyorsun.Hastasın sen. Tescilli bir hasta. Kapı açılıyor, annen içeri giriyor.“Sakın çıkma, babaannen geldi,” diyor. “Çıkmam.” “…” “Çıkmam dedim.” Bir yorgunluk çöküyor üzerine.Yok sayılmanın haksızlığı. İçeriden sesler geliyor.Gülüşmeler, sohbet… Keyfe keyif.Bir de Türk kahvesi servis ediliyor. Yetti,…
“Sakın uyumasın! Eğer uyursa onu kaybederiz. Doktor böyle dedi.” Ses, oğlanın kulağında çekicin örse çarpışı gibi duyuluyordu. Ayaklarını üzengisine basmış atını sürmeye hazır binici misali karanlıkta sesten uzaklaşmaya çalıştı. “Sakın uyumasın!” Her cümle metalin ayrı tonlarında şangırtılara neden oluyordu. Üzengilerle yekpare olmuş ayaklarını gövdesine vurduysa da atın, bir kıpırdama yoktu. “Eğer uyursa onu kaybederiz.” Metalin…
Beni bu dünyaya ağzımda, Hoh, Bu zehirle bıraktığında Ben senin kötü olduğunu, Senin kötü olduğunu Anlamamak için, Çok çalıştım. Benim seninle ilgili Bildiğim her şey bir Yalandı. Buna çalıştım. Tersinden bir adaletsizliği anlamam gerekti benim, … Ilık süt gibi olduğun, (…)/benim uydurmamdı Birhan Keskin Spor kulübündeyiz. Büyük bir azimle final maçına hazırlanıyoruz. Molalarda çeşit…
