Mehmet Batuhan – Kambur Kurulan Evler Ve Gül
Yüzünün arkasından bir yüz dönüyor kendine,Fabrika nefesi damlıyor damlardan ve gül.Kandile bağlıyorum ismini,iyice ezberletiyorum incire ve zeytine,Kekeme bir çocuk bir çırpıda söyleyiveriyor.Kareli masa örtüsüne yazgını kazıyor sabahlardaBeyaz parmakların, çilek reçeli ve biraz kül. Ne zaman güleç dönsen köşe başlarındanalaca gölgeler çocukluğunu nöbete çağırıyor yineçünkü yıllar yılı sağlam aynalarda kırılan düşünü ezberledin annenin.Seni korkutmadı hiçbir zaman…
