Yalnızdı… Dünya denilen kürede hiç kimsenin yalnız olmadığı kadar derin bir yalnızlıktı onunkisi. Göğe baktı, yumuk yumuk bulutlara sonra yeşile dönen o ıssız tepelere, vadilere, bisiklet süren çocuklara ve çamurlu yolu aşındıra aşındıra yürüyen mor kadife elbiseli kadına. ‘‘Burada her şey ne kadar da hüzünlü bir şekilde hareket ediyor.’’ dedi. Zaman hiç durmaksızın ilerliyordu….
Küçük intikamlarım var benimküçük ve kötücül Ne hünerim vardı insan olmaktan başkaki insan eksik olmaktır biraz dainsan olduğum için böyle boğgun Bir Troçki ölümü var alnımdakırmızı elmayı seçtiğim içinkonuşma organı bir RemziMeriç uyurdu ranzamın altında Hafızamdan silinmeyen şeylerve elimde olmayışı kadın denen aşkaelimde değildi yaşadıklarım Susturuyorum bütün sesleriiçimi daha yüksek duyabilmek içiniçim tenhada yankılanan gürültüsü…
ve yağmur yağmur yağmur suyun sesi damla damla… ve uçurum yürek ölümden yeniden doğar. z.s. Kumral saçlarından süzülüp yere düşen yağmur damlalarına bakıyordu. Gözleri yerde toprak ve su arasındaki mizanseni anlamaya çalışıyordu. Başını yukarı kaldırıp sol tarafından akıp giden nehre bakmaya başladı. Çürümüş ot kokusuyla suyun umursamaz akışı birleşmiş gibiydi. Bir çok şey gibi artık…
Epeydir burnu halkalı bir zenci değilim Artık dikta deviremiyor gözlerimdeki fer Ellerimde mehdi dirilten broşürler de yok /sorarsanız yutkunmaz tükürür gazeteler Kendimi ensemden yakalıyorum tam kaçarken Rüyamı kırıyor bütün uyanıklığım Bak nasıl da bağırıyorum kırlara doğru Sen bizim göğümüzsün ey özgürlük kimseler poz kapamadı senden /kara kıtada biliyorsun ya ölümler çocuklardan önce büyüyor kocaman bir…
Dağına mahcup bir bakıştır annemHerkesin olan ağaçlarınHiç kimsenin ağacı olduğu sabahlarda Yalnız bir ölümü andırıyorEvimizin göğe bakışıDamlara sessizlik çöküyorKuşlar göçüyor yaramızdan Annem, dağlara ve göğsüne gömdüğü ağaçlaraYuvasına kış çöken kuşlar, kimsesizliğine ağlıyor Gidenler ve ağaçlar yeşermiyorAnnemin avuç içindeBeş vakit susuyor annemYalnızlığımıza esselamu aleyküm anne Ben bir pezkovinin sura üflemesini bekliyorum.
RESİMLER 9 -dalgın toprak- düğümü boşanmış çalılar gibi indiğimiz sus pus timsahlar çakılı aynaz toprağından korkar ve ruhumuz sana secde eder dalgın bir toprak dileriz ufanmış bağrının testeresi unutmuş öğütmeyi bu kadarı yeter ( ocak 2025) RESİMLER 11 sığırcıkların yüksek tellerde çok üşüdüğü…
Yozlaşma kavramı Türk Dil Kurumu tarafından kişilerin ya da toplumların dönüşmesini, dış etkenler ile iyi olan nitelikleri ve değerleri yitirerek kötüye evrilmesini ifade eder. Kelimeler taşıdıkları anlamlar ile kitleleri peşinden sürükleyebilecek kadar kuvvetlidir, özellikle kitleye hitap etmesini bilen kişiler tarafından kullandığında kelimelerin gücünü açıkça görebiliriz. Weber’in yaptığı otorite tanımlamasında karizmatik otoriteye sahip olan lider bu…
Başladı işte akşamın altın saatleri su içsem şaraptır şimdi Bu saatlerde çiçekler büyür kediler uyur benim içime bir yol çıkar, yürüdüğümden başka Bu saatlerde içim ışık ışık sevinç dağlar yollar nehirler bana arkadaş Ne söyler insana bir ölünün fotoğrafı donmuş gözler ve bıyıklardan başka bu saatler anlatır ölüleri Bu saatlerde duyulur yaşama sevinci bu saatlerde…
Şiir ve şair arasındaki ilişki, estetik, felsefe ve sosyoloji ekseninde tartışılması gereken çok katmanlı bir meseledir. Şiir, şairin varlığını yansıtan bir ayna mı yoksa kendi başına bağımsız bir sanat formu mu olmalıdır? Bu sorunun yanıtı, şiirin doğasını ve şairin rolünü nasıl tanımladığımıza bağlı olarak değişir. Şairin karakteri ve kişisel deneyimleri genellikle şiirinde iz bırakır. Bu,…
