Sınırında dolanaya nazar edeyazlan, çık nadan edepâşıkların gözleri dü fan işitmeksizin açılır ışın, lav dolupit ham cepheden bakakalırsız derinleşen kırışıklıkların. O âşık – onlar ona. Bu öyle debelenip çölde hey hatbi-gsm illa bir çöl ediniptirler – Stokholm Market’te. Dön, dönüşlerine reçeteliyim – Emel beni bönhâlâ İstoç minibüs hattında camgöbeği bluzinceden çatalı yaz kurumuş derelere dek…
I Bir ülkenin “kültürü” de Özel konuma bağlı olarak değişir, Sıcaklığın yükseltiyle değişmesi gibi. Yani ne kadar fantastik olduğu ortada değil mi her şeyin? Her yer, her şey espri… Akıllarda kalmış, eski Bir sarışınlık gibi… II Küçük kokuyoruz… Dirlik bozulmuş ve paramız ve adımız yok… İnsanların bana karşı tuhaf, beni anlamaya çalışmagörüntüleri yok mu beni…
Hümeyra Yargıcı: Sevgili Nihan, böyle istediğin için “sen” diye hitap ediyorum. “Yarım okka ekmek otuz kuruşa satılırken kim edebiyatla uğraşabilir, ben uğraştım.” diyen üstadımız Ömer Seyfettin’i anarak ilk sorumu yöneltmek istiyorum: Edebiyatla neden uğraşıyorsun? Sence edebiyat, özelde hikâye sesini yitirmişlerin bu dünyadaki yankısı olabilir mi? Nihan Özebeoğlu: Canımın canı, çok kıymetli Hümeyra Hoca’m böylesine muazzam…
şarkını nereye sakladınSüleyman’ın bilir mi kuşların şarkısınıkalbine cesaret verdiğin keklik karanlığı kanatlarıyla yırtıyor hışım hışımyüzünde suyun kırılganlığı biraz da hatmi buruşmuşluğu-tozlu pembe ve ikindioysa ben kırılmanın güzel şey olduğunu öğrendimkiraz ağaçlarına çıkılmayacağınıkaygılı eteklerinde ısrardan rüzgarlarbazı taşlar ırmağa düşmek, bazı gölgeler başka gölgeleri yenmek içindiüstelik çarşıların varaşağı inen merdivenlerin, haberci kargaların, Metin’in kavaklarıuzağın matematiğini reddediyorsunhavanda tuzla…
Yakamda ikinci dünya savaşından kalma bir kokuManuşyan’ın Parisi’ni adımlıyorum Berlin’i sonrakahverengi kiremitli evlerinde dinleniyor Londradünya üçüncü büyük savaşa hazırlanırkenben mağlup çıkıyorum bütün iç savaşlarımdan Beni göğsüne sar Evanjelin sana sarılmalıyım bu akşamkazılı bütün mezarlarımdan çıkmayı başardım ölmedenişte deniz sularıyla yıkadığım cenazem işte göstermektenutandığım beden işte karşısına dikildiğim uranyum Coğrafyalar kana bulanırken artık açık ediyor kendini…
Dünya büyüdü Hacim olarak değil ama içindekiler dahil Herkes kendi sesinden uzaklaştı ve Çocuklar anne seslerine benzedi.Hacim olarak ayaklarımız ve ayakkabılarımız büyüdü.– Peki acılarımız,– Dram içeren cümlelere kapalıyız şimdilik. Dik bir üçgenin içine sığdırıldık Sığdırıldık ve masalımız ile yoğrulduk Zaman gibi ve zaman kadar.Dünya büyüdü Biz büyüdük hacim olarak biraz.İnsan isterse kaderini değiştirir belki İnsan…
Hümeyra Yargıcı: Öncelikle son kitabınız “Müslüm Gürses Üzerine Antibiyografik Bir Kolaj Denemesi” hayırlı olsun. Velut bir yazarsınız. Tüm yazdıklarınızı okumuş biri olarak konuşursam deneme, şiir, müzik başta olmak üzere üretimleriniz var; aynı zamanda editörlük yapıyorsunuz. Ben başka alanlarda da çalıştığınızdan şüpheleniyorum☺ Son kitabınız özelinde şunu söyleyebilirim bütün bu farklı alanlarda uğraş vermeniz eserinize geniş bir…
📍11 Ekim 2024 tarihinden bu yana bizimle yürüyen tüm şair ve yazarlarımıza Altro ailesi olarak minnettarız. Sitemizde bir yıl boyunca yayımlanan şiirlerin son dizelerini zaman sıralamasına göre yerleştirip dizelerle uyumlu bir fotoğraf eşliğinde hazırladığımız bu çalışmayla; okur, yazar ve şairlerimize seneidevriyemizde hoş bir sürpriz yapmak istedik. Sitemizde ikiden fazla şiiri yayımlanan şairlerden ikişer alıntı yaptık….
Atını uğurlayan bir dağ kadarım artık. Uzun bir cümle arıyorum ardından, sana söylemek istiyorum. Adımlarım gibi sesim de arkandan geliyor. İnsan yetişemezmiş hiçbir ayrılığa, sana yetişemediğimde öğrendim. Sen gittin, uzun bir cümle kimsesiz evler gibi kaldı aramızda. Yüksek bir tepeden bakacaksın artık akan zamana. Gölgesinde büyüdüğün ağaçları anacaksın önce, sonra çocukluğunu. Yüzünde küçük bir tebessüm…
