Hafızamda Afgan macunlarından kalma bir kokuKırmızıya boyadığın ayak tırnakların aklımdaKi ilginç ama bana bir kız çocuğunu çağrıştırıyorAdı Zeynep Deniz ikinci annesinden hep uzakta Ne söyleyebilir evini yitirmiş bir insanKan sızar evvelinden anca o kadar Ceza yedim belediyeden izmariti yere attığım içinUtandım kahroldum çöktü bütün ekonomimÇiçek satmasını bilmem aynalardan anlamamŞiire yaslanırım yaslanmasına yaslanırım kör bir bakışaRuhum…
yüzün porselendendi esnemişti holokost değişmişti hareket ayağımız yetişmiyordu istedim dönsün gümüş bir istavroz gibi ay dönsün göğsüne macar kırmızı çelişsin tenimle. yüzün çarçella yüzün kaybedilmiş bir şey gibiydi siyah bir dağ keçisi indirilirdi gölgemize mavi karanlığa asılı dururdu hep bir mermi sesi evler taranırdı selâhaddin düşerdi açılırdı kapılar kimliğe ve kimsesizliğe taşardı çukurundan bir nehir…
Dörtyol, o günkü kalabalığı bir daha hiç görmedi. Her yer yeşil beyazdı. Bir şehri bir ana sığdırabilseydim kesinlikle o günü seçerdim, Bingölspor’un şampiyonluk maçının olduğu o gün. Stadyuma vardığımızda düğün evine gelmenin mutluluğunu andıran bir gülüş büyümüştü hepimizin yüzünde. On numaralı formamı giymiştim. Sadece bir forma değildi üzerimdeki, bir gün gerçekleşmesini istediğim hayalin adıydı. Ayağıma…
H. Y: Merhabalar, öncelikle son kitabınız “Margo” hayırlı olsun. İki şiir kitabından sonra gelen bir öykü kitabı. “Şiirlerimde sustuğumu romanlarımda ve hikâyelerimde anlattım.” diyor Tanpınar. Katılır mısınız? M. D: Merhaba. Teşekkür ediyorum. Sustuklarım diyemem. Öykü de başka bir izah yoludur. Bazı durumların ve olayların potansiyel muhatap kitlesini genişletmek istedim. Bekleyişler Kitabı’ndaki “Zorba” şiiri Margo’daki “Sarı…
çocukken sakladığım gürültümü bulamıyorumbakmadığım çekmece, dökmediğim eski valizözenle sildiğim gözlerimin tozunuelmalı armutlu sıcaklı soğuklu yerleri hatırlamıyorum aramak geçmiyorgeçmiyor aradığımı bulamadığımda gözlerimin önündekipencerenin dışarısına koyduklarımlaaklımın içerisine aldıklarımşu dişlediğimde çıkan saatin izi geçiyor daısrarı keşfettiğim ilk anı saklayamıyorum adımı yazmayı öğrendiğim yazı benden başkası bilmiyorbu bilinmezliği önemsediğim zamanları oyalamayı öğreniyorum.bir e’nin şapkasını düzelterek, s’ye ekleyerek çengelli noktalarıyeni…
Sınırında dolanaya nazar edeyazlan, çık nadan edepâşıkların gözleri dü fan işitmeksizin açılır ışın, lav dolupit ham cepheden bakakalırsız derinleşen kırışıklıkların. O âşık – onlar ona. Bu öyle debelenip çölde hey hatbi-gsm illa bir çöl ediniptirler – Stokholm Market’te. Dön, dönüşlerine reçeteliyim – Emel beni bönhâlâ İstoç minibüs hattında camgöbeği bluzinceden çatalı yaz kurumuş derelere dek…
I Bir ülkenin “kültürü” de Özel konuma bağlı olarak değişir, Sıcaklığın yükseltiyle değişmesi gibi. Yani ne kadar fantastik olduğu ortada değil mi her şeyin? Her yer, her şey espri… Akıllarda kalmış, eski Bir sarışınlık gibi… II Küçük kokuyoruz… Dirlik bozulmuş ve paramız ve adımız yok… İnsanların bana karşı tuhaf, beni anlamaya çalışmagörüntüleri yok mu beni…
Hümeyra Yargıcı: Sevgili Nihan, böyle istediğin için “sen” diye hitap ediyorum. “Yarım okka ekmek otuz kuruşa satılırken kim edebiyatla uğraşabilir, ben uğraştım.” diyen üstadımız Ömer Seyfettin’i anarak ilk sorumu yöneltmek istiyorum: Edebiyatla neden uğraşıyorsun? Sence edebiyat, özelde hikâye sesini yitirmişlerin bu dünyadaki yankısı olabilir mi? Nihan Özebeoğlu: Canımın canı, çok kıymetli Hümeyra Hoca’m böylesine muazzam…
şarkını nereye sakladınSüleyman’ın bilir mi kuşların şarkısınıkalbine cesaret verdiğin keklik karanlığı kanatlarıyla yırtıyor hışım hışımyüzünde suyun kırılganlığı biraz da hatmi buruşmuşluğu-tozlu pembe ve ikindioysa ben kırılmanın güzel şey olduğunu öğrendimkiraz ağaçlarına çıkılmayacağınıkaygılı eteklerinde ısrardan rüzgarlarbazı taşlar ırmağa düşmek, bazı gölgeler başka gölgeleri yenmek içindiüstelik çarşıların varaşağı inen merdivenlerin, haberci kargaların, Metin’in kavaklarıuzağın matematiğini reddediyorsunhavanda tuzla…
