Gözler çevrilmiş gök kubbeye,gırtlağa doğru çıkan çoşkuyla.Kokusu serpilmiş etrafa, ağaç dallarına..Nefeslenince ağır ağır gelir akla. Her şey serilivermiş önüne yürüsün diye.Yol zaten belli izleri takip etmek gerekli.Çıkış ararsın da nasıl kaçarsın kendinden.Kaybolmadan nasıl yolu bulur ki insan? Savaşmak zorunda, bildiği bir şey yok başka.Hem kendiyle hem de canavarlarla.Devam etmen lazım yaralarını sarıp.Her gün yeni bir…
Televizyonu olmayan bir eve yazdımCevap bekliyorumSelam veriyor sigaralar yanarakHazine hayallerim sayesindeKahvaltıda tatlı patates yedikBirlikte Hele bir iyileşsin geç boşalmamElden ele kapattığım odamda-Kaç çocuğu var ki erken gelenin?-Yeni bir tavsiye geldi bakışlarından Bir kalp taşıdığımı seninle öğrendimKalbimi düşünüp yapmam lazım bi plan ‘Bizim çocuğumuz da olmayıversin’Çünkü yeterince acıktırıyor insanıZaten bu kırık kahpe zaman Kendisine baba olmuş…
ışığı kıran perdeyi, üzerimde duran yorganı hışmım yırtacakavucumda bir kağıt gibi buruşturduğum yüzümkanırta kanırta kaldıramadığım omurgaasılı dursa da ranzanın omzunda gömleğinseni yenmeye sokaklara çıkmambugünlerde kalbimi senden korumam lazım gelecek kulağını tırmalayacak, gıdıklayacak kara kalbini o ses aldın verdim aldım verdim ben seni yendimhayretin düştü, yüzünü gördüm kalbin çatlayacak ama toplayamayacaksınbana soysabrı, sana kuş kıyametigözçukuru, çatlak dudak, tophanede bir ağız çeşmebütün…
Abim Rıza Şahin anısına. I.suları çekilince ciğerindeki acınınyüzünün rengini bulduğu ilk sabahtasoluğunda gül ekti annenannen soluğunun uçurumunda gülleri sevdiII.sesinin yorgunluğundabir nokta arardınbelki ile başladığın o cümleyeuzayan her şey neden biraz sen değilsaatler süren yağmurgürleşen otlarkavak ağaçları III.bir sandalye nereye bakıyorsa oraya dünya dedinoradan başladığın çocukluğuna koşmayaannenin sesigülbarandan eve doğru çiçekli bir yol IV.incecik bir dal…
Kiraz Çiçeği (Birinci Karat)Ölmek istediğimde elimi bırakmayan sana. (Choi Seungcheol) Siyah inciler renginde çiçeği,Tacı iki kişilik yokluktan örülme.Yorgun bir sesle kelepçe yüreği, yıldızlar dizilmiş göğsüne dilemek için ölümü.Ağlamaktan boyanmış mezarları kiraz çiçeklerine.Gölgesi ruhun, cennetin ucunda.Olmayan renklerin karışımı kumsallar.Boğulmuş sular derisinde.Bir karmaşıklık sürüklüyor göz bebeklerini saçlarından.Düşmüş kirpikleri galaksilerin damarlarına. Yanıyor öpülesi dudakları,Dönüyor uzun zayıf dişler.Böcekleniyor baştan…
yağmur yağarıslanır tüm sokaklar manolyanın kokusuylanefretin süngüsünü yağlarsaplamaya hazır tüm güzelliklere istemsiz davranışlarvekurşun askerler ordusucan verebilir dokunuşu her birinesıktığı kurşunlar ve süngülerigerçek kılıyor tüm nefret edilenleri uykusuz tüm otobüs yolculuklarındansatekli koltuklar arasına sıkışan bacaklardansaderdi veren aynıysadermanı veren deher ikisi desen saatte üç yüz kilometre yapan bi araçyol boyunca hiç görmediğim kadar ağaçişte buydu düşmekten korktuğum…
l.Ellerimle bir yay yaptımÜç oku vardıKendimi eğittim bir taşa karşıBozkırda koşan bir atı arzuladım. Saçlarımın ıslaklığına sığındım üç defaDik bir vadiden kanım akıyordu. II.Burada yarısı paralel uzanıyor dağların Denizin tuzuna, insan duygularınaTuzlu gözyaşlarına.Bir kalp ararken yurdumdaIsınan kanım damlar Yusuf’un atıldığı kuyuya. III.Benim ellerimle yaptığım bir saksım vardıBuradaydı ve kırıldı çiçeği büyüyünceBurada büyürken kırılmış yerleri olurSaksıların…
…tanımlayamadığıma Iyapmam dediğim her şeyi yaptığım günlerdeyimşiir yazıyorumağlıyorumtitriyorumgörüyorum sonuçta engel yok sana ulaşmakla ölmem arasındayeşeremedim, iyi değilim, biliyorum şimdi ben sana verilmemiş çiçekler bütünüyeni doğmuşum, karşındayım, gözlerim silikgözyaşı o an oradaki herkes için fazla ergen irisi vebenim gördüğüm tüm bilgeler sır tutmayı bildiler ilkin bana ağla dedilersonra çok ağladın, sus dedilerellerim tutmamaya başladığındakaybettin, hesabın bu…
Köy evleri unutmazne toprağın sesini,ne çiçekle açılan dudakları,ne de bir çocuğun, çıplak ayaklabahçeye fırlayışını. Kapı eşiğindeçift çoraplı kışlar bekler hâlâ;gıcırtılı sandalyelerdebiraz yorgunluk — biraz dua oturur. Duvardaki is lekesinden okunur yıllar:Burada biri çok oturmuş,çok gülmüş,çok susmuş belki.Ama gitmemiş. Kilit tutmaz hatıralara bu ev;her çatlak bir ses taşır:“Ben buradaydım,” der —“sen de buradaydın,henüz hiçbir şey kırılmamışken.”…
