Kendimden fazlasına tutuldum hep, kendimden kaçarcasına
Sevdiklerimin derdi bana güç desem değil bana anlam bana şifa
Yüzde elli bir hissemle çöreklendim kaygılandıkları dünyalara
Unutmak değil; eksik kalan parçalarımı başka puzzlelarda tamamlamak.
Belki faydasızlığımın integralini alır gibi sıkılaştım epik damarıma
Avuç açmadım hiç kendim için daha çok küfürleştim Tanrı’yla
Sabah ezanında gözlerim kapalı huşu içinde doğrulup yatağımdan
Dedim: varsan, karşıma çıksan, yine de and olsun ki yoksun
Dedi: madem yokum, o vakit sen de yoksun aslına bakarsan
İndim yükseldiğim sabahların otobüs duraklarına – kaygıyla şarj.
Sevemedim kalabalıkları içinden çekildiğim azınlıklar dışında
Sevmedi kalabalıklar ben/i çünkü azınlık değilken hep ötekiye yoldaş
Oldum sandım kimi zaman
Doydu sandım
Yüreğimde canhıraş çırpınan kartal
Öğrendim: insan, olduğunu sandığı anda
Sınanıyormuş olmamışlığıyla
An geldi gözlerimde akbabalar
Ve kan damardan akan – sıcak
Gözümü açtım, etrafta ötekiden deste deste kalabalıklar
Gözümü kapadım,dedim uyan burası kabus sana burası zindan
Düş/tüm.
Kimi sevsem yazgımın inatlaştığı çizgiler silik – palimsest
Okunsun isterdim yüksek sesle
Ve kalem kırılsın
Yırtılsın parşomen
Tutuşsun ilk harfin başladığı yerden
Sonrası ter
Sası
Sonunda ben.
