#şiir

soluğum/gökyüzün soluğum/taşların kemiklerindeki papatya kokusu bacaklarından ellerine uzansamtuğba asmalarına soluğum/teninkoklamıyor kimseler gözlerindeki gözlerindeki nar yeşilini dişlerin kamaşan beyaz aydan beyaz, aydan avarebiri sesleniyor bacaklarına biri dudağındaki ateşi çalıyor biri cennetteki aynalara şarkı söylüyor:“bana biraz daha uzun bakar mısın aşkım incecik bileklerime/pembe dudaklarımaçiçekli fistanıma…”“beni biraz daha sever misin aşkım penceremdeki yaz yağmurunu,incir yapraklarından annelerin rahmine düşen…

Güneş doğarken gözlerinin gecesine,kalbimin aynasındaşeb-i yeldânın meleklerigülüyorlar hâlime. Gülünç durumlardanve kızaran yanaklardanbir koleksiyon yaptım,kendimi hatırlayayım diye. Varlığının sedef arşınabelki ulaşır yorgun ayaklarım,gölgen uzayıp serilinceevimin bahçesine. O zaman ki mevsim hep bahar;ruhumda tomurcuklanır meserretve revan. Alıcı kuşhurma dalından yuva yaparsözlerin sözlerime karıştığında. “Herkesten ve her şeydenöğrenecek ne çok şey var,”diyorsun bir cümle arasında. Bir elif miktarı…

üstümde afakanlar Laleensemde şımarık piç kurularıve ben inan ki bazı zamanlarbir tramplen gibi gergininin ulan üstümden diyemiyorumbir at gibi ağızlarını tepemiyorumkendimi keseceğim dedikçekendimdeyim demek ki Laleartık eskisi gibi gözü pekkendime dikiş seçemiyorum. zaman tuhaf şey Laleçok kullanıyoruz cümle içindekavranır şey gibi değil öylebir kavram ki kıvrım kıvrımher şey onun içindenher şey onun üzerindesanki basitlik hissi…

yurtlandım yaydan çıkan okunçoruh’a düşüşüyleben, kırmızı benekli alabalıkgürül gürül suların içindeakıntının dilince dolaşırdımunuturdum ne yaşadığımımemleketimdi sutaşın, kıvrımın, akışın arasındasonra betonarme yığınlar yükseldi önümdesuyun hafızasına ağır duvarlar çekildiönüne çıkanı alıp götüren çoruh              elden ayaktan düşünce anladım meseleyigidemez oldumyollarım memleketimde kesildiunutamaz oldumkesilen yolumuve çoruh’a reva görüleni **** cüneyd idimgövdem burada görünürdüben sevdaya çıkan…

Kahpe bir gül yandı avuçlarımdaOna özgürlüğünle değdin Ve en uzak olanınArzusunu verdinOna Balkıyan bir ışık bizitüm zamanlarınmührü gibi vurduölüme Söylenceler yetmiyor ışığaYa da Biçim vermek özlereAnlamakMuzaffer bir çiçek açışını Gitme çiçeğimGidenin yıldızları azdır  GitmeBeni bu alemde senden başkaSevecek yoktur.

Kerteriz Ağacı ben gözlerimin hakkı var diye diye bir iç teselliyle kandırıp kendimitarla tarla yere baktırırdımtüm o göğebakanları sen ise bir kerteriz ağacı düşlüyorsuntarla tarla sevişeceğimiz tırmanınca üzerine sarının ana tonlarında gittikçe eriyerekyine de bir gözünün ucuylakerteriz ağacını düşleyerek utancım el vermiyor zarafetindengözlerimin hakkını çabucak tüketiyorkarışıyorum gözlerinegöğe baktırıyorum tüm o göğebakanları kerteriz ağacından gözlerini kaçırıyorum…

aynı derinliktegöz göze gelmekdünyanın en zor hissi.zorluk o derinlikten mütevellit,bir zurnadanjohn r. commons çıkarabiliyorsanbir berberdenbir çancıdanaynı derinlikteyizdir çünkü.bir filmisinopsisinden ibaretsanmıyoruzdur mesela…kim bilir hangi yolculuktasınbugünhangi uçaktahangi vapurdayine perağ’da mitolojik birhayvanla mı rastlaşacaksınvenedik bienali’nden denizeaçılanbir sokağa mı çıkacaksın yoksa?kiminle, nerede?belki de uçağı kaçıracaksınya da uçak seni!su değince buruşurhem ellerimizhem o marilyn monroe elbisen.would you be my brunette…