Fatih Bozdemir – Diri Taşıyan Tabutlar

I
Anlamın üstünü kelimelerle karaladım
muhtevasına doğru atılmış adımları
doğası gereği püskürtülmüş bir eğrilikten arındırıp
kani bir acıyla dikilmiş ateşten gömleği giydim
insan olmaklığı sürdüren hatalar yaptım
 
II
Dayanılacak gibi değil bu sessizlik
çekince andan telefonları, şarkıları
siyaseti ve dünyayı
aşkları ve arkadaşları
çekince andan
dikili taş anıtların çırılçıplak yalnızlığı
çırılçıplak zaman
kızgın demirlerde dövülmek
hüviyetimi tutuşturmaları elime
adımı seslemeleri cilveli kızların
selamı nasırlı elleriyle yoldaşların
kurtaramayacak beni bilirim
 
III
Kaplumbağaları anladığımız yerdeyiz
taşların kırdıklarının acısını taşıdığını
çocukların zalimleri olduğu bütün meczupların
daha iyi bir hayat karşılığında sunulmuş ruhları
anladığımız yerdeyiz
diri taşıyan tabutları
 
IV
Kelimeleri, okyanusun dalgalarını
karaya ulaştıracak bir fırsat sanmak
oysa ıslak nefeslerin köpüklü ıslıklarıdır
vardır diye belki kömür karası saçları
taşıyan mavinin insafı
vardır diye bizi bu maceraya sürükleyen bilinçli bir el
bulanık zihnin varlığını telaşla atlayıp ulaştığı ölüm erine
karşı söz hakkı olmalı
 
V
Bana neden hâlâ kutlu geliyor
kanımın kokusunu alan dişlilerin arasında
tahta parçasına dayanmış iki soluk
kendimi tanıklığa çağırıyorum
kendimi bütün yanılgılarıma
hatalarıma, hayıflanmalarıma
bu da olmasaydı dediğim ne varsa
kendimi çağırıyorum suç teşkil eden
hayatın karşısına
 
VI
En nihayetinde benim sığındığım yerdir burası
çatısında serilmiş halılar
korkuluklarında sarkıtılmış kurutmalıklarıyla
nihayetinde burası bir hafızanın toplandığı
gidenlerin kalanlara bıraktığı birtakım oyalanmaların
ebelerin mezar taşlarına çektirdiği kısa çöplerin
yaşlılığa ve yalnızlığa deva evlatların
uyurgezer masalların
en nihayetinde evim burası
başımıza geçirilmiş kubbenin okşadığı meraklı gözlerin
sırrı yalnız ona fısıldar umuduyla
 
VII
Soruları yüksünen insanın
akşamlarına bulaştırdığı sarhoşluğu
çünkü bilir çırpıldığında avuçlarında kalanı
çünkü ölüm her şeyden daha diri ilerlemektedir hayatta
sınırlarının altında nöbet geçirmektedir tanrılık sevdası
çünkü evimizdir burası ve biz ilk çocuklarıyız hayatın
içini saran bir cahillikle taşıyoruz yaşama
kelimeler yetişme kaygısıyla yutuluyor
kelimeler bir korkuyla çıkıyor ağzımızdan      

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir