Tabriz Aliyev – kangren ve mülkiyet
bu paslı viyadüğene kar yakışırne umut bulutlar kangrenkendini sıkmaktanzaman morarmışgeçmemek için cesetlerim varhepsi yaşıyordertsizlikten hastalarböyle görünmeleriişine gelenlerin tekelinde bu şehrene bir damla sune ekmek kırığı yakışıraklı yitti buğdayıntoprağı delip çıkamayanher şey kadar geceleriçinko kovaya bozuk kan akartanımadığım binbir yüzümden uzak dur dokunma yara değil bu bulaşır.
