cenin’im yeni dünyaya gebe evrim’im ateş topuyum ekonomik çalkantılara devrim’im savaş’ım dargınlık ve küskünlüklere barış’ım emeğim şafakla yollarda aç’lara fakirim ekmeğim umut çingene’yim ekmeğim çöp’üm yağmur’um susamış topraklara köylü’yüm köle’yim hece’yim dilsizlere öğretmen’im umudum umutsuzluklara yeni yıl’ım ruh’um sancıyım yüreklerde sevi’yim
bulunduğu yer ve auranın içinde kristalleşiyor odak, bir şeyler hissetmenin ötesinde otantik bir eşyayı arzuluyor, bir gölün dondurucu sularının altında hissiz bir rahatlıkla kollarını açıp ilerliyor… düştükçe uzaklaşıyor gerçeğin yavan kıyılarından, düşündükçe kayıyor ellerinden zaman… mavi bir ışık vuruyor dizlerine ve loş, ıssız müzenin en diplerine karışıyor… bulmak ya da bulunmak… solmak ya da soyunmak……
yarını tuğla tuğla örüyor annempasta sonabirimiz hep eksikgöze düşen faydasız uyku arkasıdaimi ikazbirimiz dünü elinde taşıyorgeceleyin kan ağlıyor yakıt düşlerköksüz caddelere ismi taşıyor tabela okuyorsunkulağın next stationson durağa, bir günve ceâlna min beyni eydihim seddenson çağrı!ve min halfihim seddenperonlar annemi taşıyoryüklenerek körüğüne kibrit ile suyu beraberindeemergency!kaçış, dünyanın çıkış noktası soframız kursaktacash sayılmıyormukabili ücretindenyeşilleri görelimkavgamız varkarnımızsavaş…
Şiir yazarken müzik dinlememelisızar çünkü müziğin ruhu ruhumun çatlaklarındanduygu dağılır Ama aynı şey sevişmek için geçerli değilçünkü evine döner kişi seviştikten sonrauzun bir yolu yürümüş gibiçünkü evine dönmektir şiirsevişecek kimsen yoksa ellerin kir Ve işte bu birin ikisi:bedeni giderek terk ederkendini zihinsel zevklere verengörmek için karanlık gerekir eser miktarduymak için belli bir desibelin altındaçağlamalı ırmaklar…
Çok uzak bir penceredesinÇok uzak bir penceredeBelirsiz bir noktasınİçtiğin sigarayı bile görebiliyorumÜzerine giydiğin geceyi ve solgun renginiKorkunç bir sonbaharsın ya daKehribar rengi bir yağmurSadece yalnızlığıma yağanSen Islandığı yağmurlarıbir bir unutansınSenisesindeki güneşinilkyazın güncesini tutuşundantanırımSeni tuttuğum bir soluk gibigençliğimin nazındannilüfer çiçekleriayaklanır koşar şarkında nilüfer çiçekleri yüzündeayrıksı bir dünyadırYeni, onulmazKarşı konulmaz bir dünya;Mevsimlerin gerçek kuşları gibiBaşımda döndüğü birMasalsılık…
Breslau. Aralık ortası, 1917 …Karl’ın Luckau’da geçirdiği sene geride kaldı. Bu ay bunu sık sık düşündüm ve tam bir yıl önce Wroncke’de benimle birlikteydin, bana güzel Noel ağacını verdin… Bu kez buradan aldım bir tane ama bana çok perişan halde olan bir şey getirdiler, dalları eksik, geçen yılki ile mukayese edilemez bile. Aldığım sekiz feneri…
Yeni gözler takmıştım eskilerinin yerinebir erik dalında çürüyordubir adam düşüyordu çıktığı dağın yüksekliğindenbir ev kovuyordu bahçesini bir geminin güvertesineanne ben geldim diyen bir adamın hüznündenanne ben geldim diyen bir adanın masumiyetinebir yara böyle kapanmamalı Her şey aynıydı ve de herkesherkes elini tutuyordu sevgilisininbenim aklım takılırken her çengelli iğneyenehirlerden mi öğrenmiştiniz sevişmeyive bacak arasında nemli bir…
sokak bizi unutur, sen unutursunben kaldırımları sırtlarımbundan çok sıkıldımaklımda bulvar, üst geçit, kör noktahatıranın ortasında beş paralıkaklımdan sıkıldım aynı davetsiz yüktü soluğunda duyduğumboğulur gibi sıkıldımşimdi kime ne anlatacağım senden başkasaman altından su yürüterek yaşıyorumdüşlerime çapalandı mavi yeşil arklarzihnimde düğümlenen kuyruklardan sıkıldım boz renk, mor halkalar, diken izleriaçan güneşe yakışmamanın mahcubiyetipespaye sıkıldımdünden, hani o yaşamayı çalan…
bir şey dm’yinInstagram’da zaman öldürmekle meşgulümhiçe sayarımsayarımbitmez mesajlarıbilirleriçimde bir bekleme salonu taşıdığımıherkes sıradanumara almadan da beklenebiliyor burada özgün olmak istiyorum amadaha geçen haftasilikonu kurumamış birini takibe aldım diyealo 888 meme danışma hattınayönlendirdi algoritma90 Bbüyütecek bir şey yok aslında birinin bacakları benden daha çıplakbirinin yüzü daha filtrelibirinin hayat ışığı daha iyiya dekoltesi benden derin olanlar ıssız bir sokaktatakip ediliyorum…
