Ele veriyor yaşımı boynumdaki kırışıklık
açık ediyor yoksulluğumu soframdaki patates
kafamda kent soylu günlerimden kalma bir şapka
fır fır dönüyor başımda seçtiğim aylak dünya
lacivert bir elbise giydirirken yoksullar Fransa’ya
gece karası bir ışık, kahvelerle dürtüyorum kara elmasımı
onun adına yönetelim istiyor kendimizi Leviathan
öyle ki bütün kurallara uyalım ona gerek kalmadan
kameralar kan tahlilleri barkodlar uzun ve sağlıklı yaşam
fetişin küresinde çizilsin herkesliğin sınırı
genç girişimcilere yapay zeka suni teneffüsler boğulanlara
var olmasın hiç kimse, herkesten başka
bense kendim seçtim dünyamı kalbim içinde bir nokta
ben seçtim bu yoksulluğu vermeden servetimden ödün
şiirler bilinçdışları çıldırmak falan
giderek alışıyorum örümceğine ölümün
Fransa’da bir dinamit patlıyor fitili Cezayir’den ateşlenen
bizim yakmadığımız bir ateşte yanmanın demlediği çay
bizim ekmediğimiz bir çiçek balkonlarımızda
ampütasyon rekorları kırıyor çocuklar Filistin’de
herkesliğin amentüsü bir karınca nafile
bize yeter spor salonları yaz tatilleri sirkeli sular
herkes inanıyor ki sonsuza dek sürecek bu çile
yokluktan geldik hiçliğe gidiyoruz arada varlığın büyüsü
dünyanın dehşetiyle bölünmüş bir cennet ağacı
dikenli bir tel var herkesle hiç kimsenin arasında
ben’i yaşamaya çağırıyor sivri dişleri makinenin
park koşularıyla karşılık buluyor bu çağrı
herkes can atıyor çitlerin üzerinden ben olmaya
oysa pazaryeridir yaşadığımız sıra sıra tezgahlarda
kendini söküp yeniden takmaktan başka yok bir dünya
şedit ayaklarıyla mezarından kaçıyor bir tabut
yeni bir dünya kuruyor biz akışa katılamayanlar
