#çeviri

bugün pazargünün ilk kahvesikim bilir kaçıncı sigara saymadımkim bilir kaçıncı mektup cevaplamadığımkim bilir bu kaçıncı kitap okuduğumu unuttuğum iç cebimde dişleri kırık bir tarakkılları aşınmış bir diş fırçasıbulamadım nereye koyduysam tırnak makasınıçoraplarım delik bakışlarım asitlive yanlış tuşlara basıyorum klavyede sürekli  bir kadının gösterişli kalçalarısüt organları tabiata armağanlar verenrestoranlar tıka basa doluotomobiller kapamış yollarıyazlık evlerinden dönüyor bazı…

Bir yola çıkıyorumBütün sevgiler elvan ordaDuyduğum anlamıkazıyorum bu defa sedeflereDuyduğum anlamıUğruna savaştığım anlam’ıbakışlarındaçıkılmaz yokuşlar olanbir çocuğum sankikadife denizlereellerimin arkasını sürtüyorum; Düşüm, düşüncemUsancım kederimdenyitirdiğimi sandığım ve yenidenbulduğum zamanlar Hepsi bir bahar dalınınErikleri Bir yitikten yola çıkmamışsanYoldaş olamayız seninleGecenin burçlarını Temmuz gemileri dönüyorduDaha içimde Manasız bakışları vurgun bir çocuğumÖlümü duymuyorumdahaZamanı duymuyorum tanımlamadığım hiç bir seviyiyaşamadım Öyleyse geceden duydukları korkuya…

Hissetmek dönüş ve muamma tutlarında.Çelişkiler gözümün önünde sıcak hâlâ.Atanamadım. Atanamadım.Zaman bugün sezgiye kalmayacaktı.Durup anlatacaktım.Değeri eşitlenmemiş dengesiz, şaşkın bir hâlinYok olmaya alışmış sevgi türüyle. Alışma tepkisel gülüşünde derinlik için Biraz daha bekleme kapısı.Âmâlık katar dil alemine bu yüz.Unutmaya işler bulunur sonra.Kurulmaya beden için açacak.Yer belki dünyadan kaçacak. Mühim sayılmayan telaşlara giydirip geldiğinAh! Neleri düz geçer de…

cömert ufukları takip eden yol bittidar tavanlı bir menzil omzuma biniyorsoluğumu ayaz vuruyor, odun ne sıkıcı yanıyorsohbetler asansör müziğinegöğün grisi beyaza çalıyorah keşke ah keşkebeni bi’tanısaydın sansasyon göğsüme sıkışan kimsesizlik taşlarıyla ördüğüm mahcubiyet duvarlarıçatladı her bir yerinden sıkıntıdançatladıototelik bir çadır giydim deli alacasımonoton sesler bir işe yarasın görsün ayıplasınbeni de biraz anla sansasyon  sıkıcı hattat…

Bir dalın kırılacağını gördü.Taşın görünmeyen yüzüne baktı.Baktı, elmalar susamıştı.Su içiyordu mandalinalar. Rüzgâr, esmek için toparlandı.Karıncaların gürültüsünden uyuyamadı bir çocuk.İşten dönüyordu yoksul bir aslan. Sese “dur” dedi,Kitaba yazıl,Kitapta eski. Ömrünü kısa biçti insanınBir terzi gibiUzaklaşıp baktı. Çiçekler sürdü sonradünyamıza,Kuşlar ve buzağılar.Bir çocuk, ağzına soktuAcıyan ellerini.

merkezini yitirdikçe alışmak yeni merkezleredüşeyazarak, öleyazarak, sana yazarak…alışıyorum sürüldüğüm çeperlerin yankısınaalışıyorum sürgün yerlerin yerlisi olarakinsan elbette bir hamam böceği değilinsan yine de adaptasyonuyla övünebilir. alışmak hayatta kalmak demekbilmediğim çok şeyin farkındabildiklerimden fazlasına asılaraksorular soruyorum cevap beklemedencevaplar veriyorum sorular gelmedenbir şeyler hep diğerine geçbir şeyler hep diğerinden erkensenkronize olmak lazım belkimerkezim tekrar yer değiştirmeden. kendimden başkasına susamadığımdanyazıyorum kendime…