Kevser Özdamar – 1993
Annem’e kuyunun orta içidirkayan ilk yıldızı geceninşehir bilmediğindirhenüz eskimemiştirkırpılır kirpiklerve kötücül irislergölgeleri büyük iskemlelerinadımları yankılanır taş sokaklardabilmemek ayıptıröğrenmemek, daha neler! kapısı kapalı evlerin vardır bir bildiğielbet göğe yükseliyordur kuleler, zindanlarbekleyişler mi daha tatlı kılacak hasreti?elbet köye yolcudur şu arabalar ve şu arabalar kanadı varsa kırılacağındanbu yüzden toplaşır hep martılarpencere önlerinde birikir yalnızlıkparmak izleriyle dolu camlar…
