Abim Rıza Şahin anısına. I.suları çekilince ciğerindeki acınınyüzünün rengini bulduğu ilk sabahtasoluğunda gül ekti annenannen soluğunun uçurumunda gülleri sevdiII.sesinin yorgunluğundabir nokta arardınbelki ile başladığın o cümleyeuzayan her şey neden biraz sen değilsaatler süren yağmurgürleşen otlarkavak ağaçları III.bir sandalye nereye bakıyorsa oraya dünya dedinoradan başladığın çocukluğuna koşmayaannenin sesigülbarandan eve doğru çiçekli bir yol IV.incecik bir dal…

yağmur yağarıslanır tüm sokaklar manolyanın kokusuylanefretin süngüsünü yağlarsaplamaya hazır tüm güzelliklere istemsiz davranışlarvekurşun askerler ordusucan verebilir dokunuşu her birinesıktığı kurşunlar ve süngülerigerçek kılıyor tüm nefret edilenleri uykusuz tüm otobüs yolculuklarındansatekli koltuklar arasına sıkışan bacaklardansaderdi veren aynıysadermanı veren deher ikisi desen saatte üç yüz kilometre yapan bi araçyol boyunca hiç görmediğim kadar ağaçişte buydu düşmekten korktuğum…

…tanımlayamadığıma Iyapmam dediğim her şeyi yaptığım günlerdeyimşiir yazıyorumağlıyorumtitriyorumgörüyorum sonuçta engel yok sana ulaşmakla ölmem arasındayeşeremedim, iyi değilim, biliyorum şimdi ben sana verilmemiş çiçekler bütünüyeni doğmuşum, karşındayım, gözlerim silikgözyaşı o an oradaki herkes için fazla ergen irisi vebenim gördüğüm tüm bilgeler sır tutmayı bildiler ilkin bana ağla dedilersonra çok ağladın, sus dedilerellerim tutmamaya başladığındakaybettin, hesabın bu…

Köy evleri unutmazne toprağın sesini,ne çiçekle açılan dudakları,ne de bir çocuğun, çıplak ayaklabahçeye fırlayışını. Kapı eşiğindeçift çoraplı kışlar bekler hâlâ;gıcırtılı sandalyelerdebiraz yorgunluk — biraz dua oturur. Duvardaki is lekesinden okunur yıllar:Burada biri çok oturmuş,çok gülmüş,çok susmuş belki.Ama gitmemiş. Kilit tutmaz hatıralara bu ev;her çatlak bir ses taşır:“Ben buradaydım,” der —“sen de buradaydın,henüz hiçbir şey kırılmamışken.”…