Abim Rıza Şahin anısına.
I.
suları çekilince ciğerindeki acının
yüzünün rengini bulduğu ilk sabahta
soluğunda gül ekti annen
annen soluğunun uçurumunda gülleri sevdi
II.
sesinin yorgunluğunda
bir nokta arardın
belki ile başladığın o cümleye
uzayan her şey neden biraz sen değil
saatler süren yağmur
gürleşen otlar
kavak ağaçları
III.
bir sandalye nereye bakıyorsa oraya dünya dedin
oradan başladığın çocukluğuna koşmaya
annenin sesi
gülbarandan eve doğru çiçekli bir yol
IV.
incecik bir dal gibi kalınca gövden
kemiğindeki yalnızlığın adına
tümör dedi büyük koridorun karaya vuran sesi
yarana gülüşler çaldın
hepimizin yüreği için
hepimizin yama tutmayacak hüznü için
V.
her şey bittiğinde demiştin
her şey deyip susmuştun
gözlük camının buğusundan öpmüştüm seni
bir fotoğraf kadar yaklaşıp incitmeden
VI.
uzayan her şey neden biraz sen değil
kısalan her şey neden biraz sen.
