Nuh Muaz Kapan – Yankı
Zaman miğferimi yosunla kapladıAdımı unuttu rüzgârYine de gözlerimUfkun en solgun çizgisine takılı Göçmen bir kuşunYarı hatırladığı yollara benziyor kalbimNe yitirdiğimi bilmedenBir şey arıyorum hâlâ Sesim, dibi görünmeyen bir kuyununNemli duvarlarında sürünen bir gölgeNe zaman ona kulak versemİçimde uzun bir gece başlıyor Belki de insanKendi yankısının peşine düşmüş bir yolcudurDurdum—dinledim—suskunluğumun içindenTaze bir kıvılcım yükseldi Ve anladım:Adımı…
