Köy evleri unutmazne toprağın sesini,ne çiçekle açılan dudakları,ne de bir çocuğun, çıplak ayaklabahçeye fırlayışını. Kapı eşiğindeçift çoraplı kışlar bekler hâlâ;gıcırtılı sandalyelerdebiraz yorgunluk — biraz dua oturur. Duvardaki is lekesinden okunur yıllar:Burada biri çok oturmuş,çok gülmüş,çok susmuş belki.Ama gitmemiş. Kilit tutmaz hatıralara bu ev;her çatlak bir ses taşır:“Ben buradaydım,” der —“sen de buradaydın,henüz hiçbir şey kırılmamışken.”…
ikibinbeş yılında bahar alerjili çocuklara rastlamak mümkündüsayılar teorisini şıp diye anlatabilirdi saddamdan kaçan bir mühendisçilek reçelinin satıldığı reyonlar da dahildi devrimebiz onu bulamayalım diye saçların arasına gizlenen tragus daikibinbeş yılında ben yorganımın vücudumda örtmediği yerlere endişeliydimsenin ellerinde troçkistlerin eylem dövizlerisenin gülen suratın ağzından yırtılmış gibimilenyumdan kalan tüm tablolar asimetrik duyduğun tüm sesler detonegece sızdığın sandalyede…
Aycan’a eğimli ve uzak |. bir şeyin adıydın seneğimli ve uzakiki dağın kavli kadar eski camının kenarında rüya biriktirdiğin otobüsleruzun yolların kırılgan köprüleribir mevsim gibi bahsedildi sendenalnı dağlara değen gökyüzünden sen yalnızca haritada bir şeydinyalnızca iki meridyen arası saat farkı ||. kimse düşünmedi senidüşünmedi yüzünün kıvrımları ileeş anlamlı evleri onların da arkadaşları varonların da sana…
Berraktın sen tüm sabahların koynunda, ayak basılmamış şiirlerde doğdun.kulağıma fısıldandı adın bir akşam kadar uzuncayanıbaşın olmaya geldim sana dokunmak gibi uzaktan.her güzel şeye parıldayan gözlerinde, tanıdık yangınlar söndürdüm bulduğumçok uzaktaki bir okyanus bile aramızdaydı, onun da dalgaları vardı canını acıtanen fedakar kulaçların en derin sularda unutulduğunu gördüm orada:istediğin herkese gülebilirsin artık, yeter ki bir daha…
Boz tepelerin vesvesesi buObur kurtlar düşürüyor düşüncelerineHüzün sürüleridir geçip giden yüreğindenKalk ve silkelen, bir yenilgi değil buTanrının merhameti kuşatıyor yeryüzünü, gülümse Kaktüse çalan ilişkilerden,dolunaysız gecelerden,bir de şiirsiz cümlelerden daha kirliydi ümitsizlik Yürü ve ardına bakma, bir direniş buGeçmişin ilmeğidir iradeni hunharca gasp edenOysa bir ayetin kudretinde saklıydıimkânsızlığın tüm anahtarları Göğe bakve yıldızların el çizgilerineGörkemli bir…
Perspektif Ufuktan ufka Yaralar daha da belirginleşiyor Nasıl çığlık atabiliyorsun? Buna nasıl dayanabilirim? parça parça Vücudumun her zerresi senin adını haykırıyor gece yarısı Bakışlarım senin gölgeni takip ediyor Sonunda Gözlerin beni benden aldı Ama dünyanın hiçbir yerinde beni bekleyen birinin olduğunu sanmıyorum … Işıldayan Geceye inanmak istemiyorum Uzaklığın soğuk ve siyah Artık hiçbir mevsim bana…
Hesabını isteyelim bu aşkın,yara yarıya.Ahımı üzerine alıp ayrılıyorsun masadanyetişemiyorum ayrılığınakaç tekrar ettiysekaşkım yetişemiyor, ayrılığın kondisyonuna. İthal sözlerle ayrılık olmazkor bir ses tonuyla başlamalı her şeyiçim yanıyor,ciğerlerime ulaşmadan terk et beni. Kalbim safları sıklaştırıyorbu gece bekleniyorsun göğüs kafesimeanadan kalma hayır dualarını,bozduruyorumkefenin cebi hazır, bir fotoğrafını istiyorum. seni hatırlayıp,bilinçli özlem takviyeleri alıyorum kalbime.Bitmeyecek bir oyuna başladık,hiç unutamayacağımadın…
Yalnızdı… Dünya denilen kürede hiç kimsenin yalnız olmadığı kadar derin bir yalnızlıktı onunkisi. Göğe baktı, yumuk yumuk bulutlara sonra yeşile dönen o ıssız tepelere, vadilere, bisiklet süren çocuklara ve çamurlu yolu aşındıra aşındıra yürüyen mor kadife elbiseli kadına. ‘‘Burada her şey ne kadar da hüzünlü bir şekilde hareket ediyor.’’ dedi. Zaman hiç durmaksızın ilerliyordu….
Küçük intikamlarım var benimküçük ve kötücül Ne hünerim vardı insan olmaktan başkaki insan eksik olmaktır biraz dainsan olduğum için böyle boğgun Bir Troçki ölümü var alnımdakırmızı elmayı seçtiğim içinkonuşma organı bir RemziMeriç uyurdu ranzamın altında Hafızamdan silinmeyen şeylerve elimde olmayışı kadın denen aşkaelimde değildi yaşadıklarım Susturuyorum bütün sesleriiçimi daha yüksek duyabilmek içiniçim tenhada yankılanan gürültüsü…
