#fikriyat

yüzün porselendendi esnemişti holokost değişmişti hareket ayağımız yetişmiyordu istedim dönsün gümüş bir istavroz gibi ay  dönsün göğsüne macar kırmızı  çelişsin tenimle.                                                         yüzün çarçella                      yüzün kaybedilmiş bir şey gibiydi siyah bir dağ keçisi indirilirdi gölgemize mavi karanlığa asılı dururdu hep bir mermi sesi  evler taranırdı selâhaddin düşerdi  açılırdı kapılar kimliğe ve kimsesizliğe taşardı çukurundan bir nehir…

I Bir ülkenin “kültürü” de Özel konuma bağlı olarak değişir, Sıcaklığın yükseltiyle değişmesi gibi. Yani ne kadar fantastik olduğu ortada değil mi her şeyin? Her yer, her şey espri… Akıllarda kalmış, eski                Bir sarışınlık gibi… II Küçük kokuyoruz… Dirlik bozulmuş ve paramız ve adımız yok… İnsanların bana karşı tuhaf, beni anlamaya çalışmagörüntüleri yok mu beni…