Narin ve Rojin’e:
Bir süredir kuyuna dönüyorsun böyle susunca
Kalbin büyümüyor artık -biyolojik olarak mümkün olmayan durum bu
Bir süredir yerinde sayıyor yaşın
Hayata alışıyorsun ve hayatın boşluklarına.
Hastane koridorlarında sabahlıyorsun
Yüzün alışıyor boyası aşınmış duvarlara
Yüzün alışıyor kendi kuyuna, kendi içindeki yağmura.
Bir süredir yağmur oluyorsun memleket acıdan susunca
Narin oluyorsun, Rojin oluyorsun
Bulutlar oluyorsun gökyüzüne asılı
Bulutlar oluyorsun içinde yağmurlar saklı.
Taşlara benzetiyorsun bazı insanları
Baksana elleri kanlılar için cehennem yaratıldı
İyi ki elleri kararmış kalpler için cehennem yaratıldı.
Bir süredir yol oluyorsun böyle kalınca
Hayat benzemiyor hiçbir soğuk duvara
Benzemiyor annenin sıcak kollarına.
Hayat, karanlık bir odada uzunca kalmak
Narin oluyorsun, Rojin oluyorsun
Hem Narin hem de Rojin oluyorsun
Kuyunu özlüyor gibisin
Kalbine inen yağmuru arıyorsun her sabah.
Akşamlar oluyorsun böyle kırılınca
Kuruyor saksındaki çiçek
Eksiliyor babanın duvarından bir tuğla.
Bir süredir kuş oluyorsun kendi kanatlarınla
Kuşlara selam veriyorsun gün boyu
Gökyüzüne yeni renkler bırakıyorsun.
Bu sokak seni hatırlatan mekân
Bu ev seni tanıyan, bu kapı anlayan seni.
Narin oluyorsun, Rojin oluyorsun
Acının ve vicdanın rengi aynı
Acının ve vicdanın sesi hep aynı
Narin oluyorsun, Rojin oluyorsun.
Bu coğrafyada kaderler birbirine benzer, kederler aynı
Hem Narin hem de Rojin oluyorsun.
