Bekleyiş ve hazansenin dünyaya Sargın yüreğinsenin eski şarkın bugidilmemiş denizUzaktagövdenin saklı yazıtıderin bilgisi mazinin Ay ve unutuşİki hayalet elmastırYaralı bir koyna gizlenmiş Bunlar onlarBunlar iç çekişler gibi yaşamı yeniden karan güzelliğin elmasları arı bir bilişle kavranansenin eski tenin bu bana bir gizdiye öğretildi
Bir canavar bile olsam, yaşamaya hakkım yok mu? Old BoySessizliği açtım düştüm bir kabuğun peşine yaramı kapatacakne çok gürültü birikmiş alnımda meğer içimdeki Türkçeye çok ırakkulaklarım rahat etti rahatladı kasıklarım dindi ruhumdaki ışıldakyanan sönen ışıkları varlığın dedi bana bir mum da sen yak Ben varlığın bana dediklerini yaptım masumum bütün haritalardadinlemek zorundaydım içimin sesini apolet…
cenin’im yeni dünyaya gebe evrim’im ateş topuyum ekonomik çalkantılara devrim’im savaş’ım dargınlık ve küskünlüklere barış’ım emeğim şafakla yollarda aç’lara fakirim ekmeğim umut çingene’yim ekmeğim çöp’üm yağmur’um susamış topraklara köylü’yüm köle’yim hece’yim dilsizlere öğretmen’im umudum umutsuzluklara yeni yıl’ım ruh’um sancıyım yüreklerde sevi’yim
bulunduğu yer ve auranın içinde kristalleşiyor odak, bir şeyler hissetmenin ötesinde otantik bir eşyayı arzuluyor, bir gölün dondurucu sularının altında hissiz bir rahatlıkla kollarını açıp ilerliyor… düştükçe uzaklaşıyor gerçeğin yavan kıyılarından, düşündükçe kayıyor ellerinden zaman… mavi bir ışık vuruyor dizlerine ve loş, ıssız müzenin en diplerine karışıyor… bulmak ya da bulunmak… solmak ya da soyunmak……
Odunu gördüğüm zaman hiçdüşünmem. İndiririm sıkı sıkıya tuttuğum baltayı. Biliyorum, genellikle hiç düşünmezsin. Düşünürüm. Bazı şeyleri iyice düşünürüm. Bu işe girişmekte onlardan biri elbette.Bir darbe, bir darbe daha.İkiye ayrılan ıslak tahtaparçası.Artık yazmayacak mısın?Yazacağım elbette.Yazarken deliydin.Şimdi değil miyim?Tüm gününü odun kırarakgeçiriyorsun.Bu delilik işte. Neymiş deli olan?Kırılacağını bile bile,kırmamak için vurmak.Vurursan kırılır,vurmazsan kırılmaz.Bir, iki, üç, dört, beş.Sen…
yarını tuğla tuğla örüyor annempasta sonabirimiz hep eksikgöze düşen faydasız uyku arkasıdaimi ikazbirimiz dünü elinde taşıyorgeceleyin kan ağlıyor yakıt düşlerköksüz caddelere ismi taşıyor tabela okuyorsunkulağın next stationson durağa, bir günve ceâlna min beyni eydihim seddenson çağrı!ve min halfihim seddenperonlar annemi taşıyoryüklenerek körüğüne kibrit ile suyu beraberindeemergency!kaçış, dünyanın çıkış noktası soframız kursaktacash sayılmıyormukabili ücretindenyeşilleri görelimkavgamız varkarnımızsavaş…
Şiir yazarken müzik dinlememelisızar çünkü müziğin ruhu ruhumun çatlaklarındanduygu dağılır Ama aynı şey sevişmek için geçerli değilçünkü evine döner kişi seviştikten sonrauzun bir yolu yürümüş gibiçünkü evine dönmektir şiirsevişecek kimsen yoksa ellerin kir Ve işte bu birin ikisi:bedeni giderek terk ederkendini zihinsel zevklere verengörmek için karanlık gerekir eser miktarduymak için belli bir desibelin altındaçağlamalı ırmaklar…
Çok uzak bir penceredesinÇok uzak bir penceredeBelirsiz bir noktasınİçtiğin sigarayı bile görebiliyorumÜzerine giydiğin geceyi ve solgun renginiKorkunç bir sonbaharsın ya daKehribar rengi bir yağmurSadece yalnızlığıma yağanSen Islandığı yağmurlarıbir bir unutansınSenisesindeki güneşinilkyazın güncesini tutuşundantanırımSeni tuttuğum bir soluk gibigençliğimin nazındannilüfer çiçekleriayaklanır koşar şarkında nilüfer çiçekleri yüzündeayrıksı bir dünyadırYeni, onulmazKarşı konulmaz bir dünya;Mevsimlerin gerçek kuşları gibiBaşımda döndüğü birMasalsılık…
Breslau. Aralık ortası, 1917 …Karl’ın Luckau’da geçirdiği sene geride kaldı. Bu ay bunu sık sık düşündüm ve tam bir yıl önce Wroncke’de benimle birlikteydin, bana güzel Noel ağacını verdin… Bu kez buradan aldım bir tane ama bana çok perişan halde olan bir şey getirdiler, dalları eksik, geçen yılki ile mukayese edilemez bile. Aldığım sekiz feneri…
