Denizcan Karapınar – Bir yola çıkıyorum bütün sevgiler elvan orda

Bir yola çıkıyorum
Bütün sevgiler elvan orda
Duyduğum anlamı
kazıyorum bu defa sedeflere
Duyduğum anlamı
Uğruna savaştığım anlam’ı
bakışlarında
çıkılmaz yokuşlar olan
bir çocuğum sanki
kadife denizlere
ellerimin arkasını sürtüyorum;

Düşüm, düşüncem
Usancım kederimden
yitirdiğimi sandığım ve yeniden
bulduğum zamanlar

Hepsi bir bahar dalının
Erikleri

Bir yitikten yola çıkmamışsan
Yoldaş olamayız seninle
Gecenin burçlarını
Temmuz gemileri dönüyordu
Daha içimde

Manasız bakışları vurgun 
bir çocuğum
Ölümü duymuyorum
daha
Zamanı duymuyorum

tanımlamadığım hiç bir seviyi
yaşamadım 
Öyleyse geceden duydukları korkuya benzeyen
büyük korkuları 

Kalsın
Kalsın gözlerinde

Zamanda ağaran bir gövdeden duydukları

Fakat;
kaybolmuşluktan çıkıp gelen ben
Dar vakitlere
sığdırabildim mi anlağımı

onu koruyabildim mi
dünyanın karasından
Geçmişle ve gelecek olanla
sedefleyerek
Fakat
Kimilerince 
Kaygısız bir seviyi gütmek olan;
Bu muydu 
Benceleyin yaşamak

Hem tüm bir geçmişi 
koruyarak içinde
Hem kavrayarak 

Ve varlığında
duyarak geleceği;

Özünde tüm bir insanlığı
Daima duyarak yaşamak

Bir kör 
Bir deli umuda dönüyor dünya

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir