Bir yılan ısırdı beni kırık bir boyunla geçtim kapılardangözlerim hep arkada ve yere kapaklandım ne zamanyürümeye başlasam – rüyalarımda geçmişin karıncaları sessizlik bana gelince içimde kıpırdar bir cümlenin sevinciaşık olduğum kadınlar için kalbimde kurduğum mezarlıkyine de başlar dilimde daha önce söylemediğim bir şarkıdirilir tenli başaklar beyaz ve kara ve sarı kanlı bir savaştan sağ çıktım ruhumu…
>>>Susayan bir çölüm her sabah, senin yağmurunu bekleyen. Son on yılda hiçbir şey olmadıBüyürken içinde yaşadığı şehri tandı çocuklar, o kadar.Bazı nehirler deniz olmak için sancılandıBazı hüzünler yaşlandı dünya gibi. Son on yılda denizler topladım içimdeDenizler gezdirdim düştükçe mavi içime.Bir vakit sıkıldım, sıkıldıkça tatlı rüyalar topladımTatlı rüyalar topladım kiraz toplar gibi.Bir yaz böyle geçti bahçemden. Şehre…
uyuyamaz oldumsırtımı verdim rahibe, çiviyi o çaktıçivi kemiği geçti, geceyi geçtiyürüdü usulca ciğerime kadar işte orada uyandımneden?sesim ağzımdan değil, duvarın harcından döküldü henüz günah yok, dedi rahipalay mıydı, ayin mi; bilmiyorum.cübbesinden aşağı dökülenküf, kireç, terkedilmiş bir ikonostasbıraktı beni o dehlizde tek bir çiviyle kendi hiçliğime mıhlanmış o milattan berigözümü kapatsam genzimde pas nefes alsam içimde…
soluğum/gökyüzün soluğum/taşların kemiklerindeki papatya kokusu bacaklarından ellerine uzansamtuğba asmalarına soluğum/teninkoklamıyor kimseler gözlerindeki gözlerindeki nar yeşilini dişlerin kamaşan beyaz aydan beyaz, aydan avarebiri sesleniyor bacaklarına biri dudağındaki ateşi çalıyor biri cennetteki aynalara şarkı söylüyor:“bana biraz daha uzun bakar mısın aşkım incecik bileklerime/pembe dudaklarımaçiçekli fistanıma…”“beni biraz daha sever misin aşkım penceremdeki yaz yağmurunu,incir yapraklarından annelerin rahmine düşen…
Güneş doğarken gözlerinin gecesine,kalbimin aynasındaşeb-i yeldânın meleklerigülüyorlar hâlime. Gülünç durumlardanve kızaran yanaklardanbir koleksiyon yaptım,kendimi hatırlayayım diye. Varlığının sedef arşınabelki ulaşır yorgun ayaklarım,gölgen uzayıp serilinceevimin bahçesine. O zaman ki mevsim hep bahar;ruhumda tomurcuklanır meserretve revan. Alıcı kuşhurma dalından yuva yaparsözlerin sözlerime karıştığında. “Herkesten ve her şeydenöğrenecek ne çok şey var,”diyorsun bir cümle arasında. Bir elif miktarı…
Şiirim titredi acilen sevişmeliyizyanlış yerdeydi benim düzelttimkafamın içinde kurumuştu şiir damarlarıdamaklarımdan dökülmüştü dişlerim birer birermeğer çok derindeymiş içimdeki hayvanın gücükırk yedi yılda yüzememişim bile derisini daha iyi bir isim bilemiyorum için bana her istediğiniyaptıran hayvan. Yanlış yaptım belki yıkarkenkalesini üst-benin. Beni yargılayacak kimse kalmadıgemi azıya aldılar mutfak şölenleri hamam cümbüşleriterledim. özgürlüğe kavuştu içimde havlaşan köpekler…
üstümde afakanlar Laleensemde şımarık piç kurularıve ben inan ki bazı zamanlarbir tramplen gibi gergininin ulan üstümden diyemiyorumbir at gibi ağızlarını tepemiyorumkendimi keseceğim dedikçekendimdeyim demek ki Laleartık eskisi gibi gözü pekkendime dikiş seçemiyorum. zaman tuhaf şey Laleçok kullanıyoruz cümle içindekavranır şey gibi değil öylebir kavram ki kıvrım kıvrımher şey onun içindenher şey onun üzerindesanki basitlik hissi…
yurtlandım yaydan çıkan okunçoruh’a düşüşüyleben, kırmızı benekli alabalıkgürül gürül suların içindeakıntının dilince dolaşırdımunuturdum ne yaşadığımımemleketimdi sutaşın, kıvrımın, akışın arasındasonra betonarme yığınlar yükseldi önümdesuyun hafızasına ağır duvarlar çekildiönüne çıkanı alıp götüren çoruh elden ayaktan düşünce anladım meseleyigidemez oldumyollarım memleketimde kesildiunutamaz oldumkesilen yolumuve çoruh’a reva görüleni **** cüneyd idimgövdem burada görünürdüben sevdaya çıkan…
Kahpe bir gül yandı avuçlarımdaOna özgürlüğünle değdin Ve en uzak olanınArzusunu verdinOna Balkıyan bir ışık bizitüm zamanlarınmührü gibi vurduölüme Söylenceler yetmiyor ışığaYa da Biçim vermek özlereAnlamakMuzaffer bir çiçek açışını Gitme çiçeğimGidenin yıldızları azdır GitmeBeni bu alemde senden başkaSevecek yoktur.
