üstümde afakanlar Laleensemde şımarık piç kurularıve ben inan ki bazı zamanlarbir tramplen gibi gergininin ulan üstümden diyemiyorumbir at gibi ağızlarını tepemiyorumkendimi keseceğim dedikçekendimdeyim demek ki Laleartık eskisi gibi gözü pekkendime dikiş seçemiyorum. zaman tuhaf şey Laleçok kullanıyoruz cümle içindekavranır şey gibi değil öylebir kavram ki kıvrım kıvrımher şey onun içindenher şey onun üzerindesanki basitlik hissi…
yurtlandım yaydan çıkan okunçoruh’a düşüşüyleben, kırmızı benekli alabalıkgürül gürül suların içindeakıntının dilince dolaşırdımunuturdum ne yaşadığımımemleketimdi sutaşın, kıvrımın, akışın arasındasonra betonarme yığınlar yükseldi önümdesuyun hafızasına ağır duvarlar çekildiönüne çıkanı alıp götüren çoruh elden ayaktan düşünce anladım meseleyigidemez oldumyollarım memleketimde kesildiunutamaz oldumkesilen yolumuve çoruh’a reva görüleni **** cüneyd idimgövdem burada görünürdüben sevdaya çıkan…
Kahpe bir gül yandı avuçlarımdaOna özgürlüğünle değdin Ve en uzak olanınArzusunu verdinOna Balkıyan bir ışık bizitüm zamanlarınmührü gibi vurduölüme Söylenceler yetmiyor ışığaYa da Biçim vermek özlereAnlamakMuzaffer bir çiçek açışını Gitme çiçeğimGidenin yıldızları azdır GitmeBeni bu alemde senden başkaSevecek yoktur.
Kerteriz Ağacı ben gözlerimin hakkı var diye diye bir iç teselliyle kandırıp kendimitarla tarla yere baktırırdımtüm o göğebakanları sen ise bir kerteriz ağacı düşlüyorsuntarla tarla sevişeceğimiz tırmanınca üzerine sarının ana tonlarında gittikçe eriyerekyine de bir gözünün ucuylakerteriz ağacını düşleyerek utancım el vermiyor zarafetindengözlerimin hakkını çabucak tüketiyorkarışıyorum gözlerinegöğe baktırıyorum tüm o göğebakanları kerteriz ağacından gözlerini kaçırıyorum…
yaran bende, her şey yolunda* Feridun Düzağaç bana bir oyuk borcun,sırtından tanıdığım dünyayı yorumlamayı bırakıp yanıma uzanışın mesafeyi bir şeye açan ilk samimiyet çağlar şimdi buna taparken sırtındaki kara lekeyi yakından görüşüm,çağımın gerisinden gelişimsenin yani hiç acıman yok,koşman da bana hiç yetişmek istemeyişinden sebep buzuldan olsa ne çıkar, peygamber sabrınla erimiyor ki…
aynı derinliktegöz göze gelmekdünyanın en zor hissi.zorluk o derinlikten mütevellit,bir zurnadanjohn r. commons çıkarabiliyorsanbir berberdenbir çancıdanaynı derinlikteyizdir çünkü.bir filmisinopsisinden ibaretsanmıyoruzdur mesela…kim bilir hangi yolculuktasınbugünhangi uçaktahangi vapurdayine perağ’da mitolojik birhayvanla mı rastlaşacaksınvenedik bienali’nden denizeaçılanbir sokağa mı çıkacaksın yoksa?kiminle, nerede?belki de uçağı kaçıracaksınya da uçak seni!su değince buruşurhem ellerimizhem o marilyn monroe elbisen.would you be my brunette…
Başarabiliyorum, o hâlde varımYoksa kocaman bir hiçe dönüşürümKüfürler, kıyametler uçuşurKuma gömülmüş kafamın içindeSanıldığı kadar rahat değilimÖlümü düşünemiyorum henüz;Yirmi yaşını çoktan geçtim. Başarabiliyorum, o hâlde fazlasını yapmalıyımMakineler böyle işler!Verimliliğim kadar varım.Kesif bir koku sarmış her yanımıIskartaya çıkmam an meselesi.Anlam arızan var dedilerSanırım durmam gerek Başarabiliyorum, o hâlde kutlamamalıyım.“Yapmam gerekiyordu” deyip geçerimBahaneler belirir bu kez zihnimdeŞımarmak istesem…
I. dünya kitaş rüzgârında dar ağacıhep senin kulağına çarpıp duracak git/me sesleri II. bir yaranın başucunda yaşlananhangi duvar saati kaldıunut/ma yokuşlu bir eşik III. yaranın üstünde tuz gezdirilir akşamlarıgün doğumlarına el kesilir evlergüneş, uzun burunlu bir şehir IV. dünya çok içe doğru bir yer buradainsanın içinde bir yerde dünya unut/ma yokuşlu bir eşikhepimiz demek çok…
Zamanın kılcal damarını kesmişlerbak nasıl akıyor günlerbir serçe yanaklarından öpüyor artık ceylanıyeni mevsimler doğuyor üzerlerine güllerfiraridiradı konulmamış mevsimlerdeperdeyi açmevsimleri saybir eşkıya geliyor bakkörpe sevgileri adam edecek Sabahları bismillah ile yıkanan yüzleribahtsız mevsimler karşılıyor önce gözümgöğe saplanmış yaralı bir uçurtmakalbimekmek ufaklarını topluyor Şimdi bir serçeannesi sanıyor uçmayı
