Bir dalın kırılacağını gördü.Taşın görünmeyen yüzüne baktı.Baktı, elmalar susamıştı.Su içiyordu mandalinalar. Rüzgâr, esmek için toparlandı.Karıncaların gürültüsünden uyuyamadı bir çocuk.İşten dönüyordu yoksul bir aslan. Sese “dur” dedi,Kitaba yazıl,Kitapta eski. Ömrünü kısa biçti insanınBir terzi gibiUzaklaşıp baktı. Çiçekler sürdü sonradünyamıza,Kuşlar ve buzağılar.Bir çocuk, ağzına soktuAcıyan ellerini.
merkezini yitirdikçe alışmak yeni merkezleredüşeyazarak, öleyazarak, sana yazarak…alışıyorum sürüldüğüm çeperlerin yankısınaalışıyorum sürgün yerlerin yerlisi olarakinsan elbette bir hamam böceği değilinsan yine de adaptasyonuyla övünebilir. alışmak hayatta kalmak demekbilmediğim çok şeyin farkındabildiklerimden fazlasına asılaraksorular soruyorum cevap beklemedencevaplar veriyorum sorular gelmedenbir şeyler hep diğerine geçbir şeyler hep diğerinden erkensenkronize olmak lazım belkimerkezim tekrar yer değiştirmeden. kendimden başkasına susamadığımdanyazıyorum kendime…
Çağdaş diller/linguistik affedilemez bir problemle karşı karşıya. Batı tarihini şekillendiren, kült ve epik bir anlatı olan İbrani mitolojisini ele alalım: Tanrı, Adem’i “karşısına” alır ve canlı/cansız bütün varlıkları isimlendirmesini talep eder. Adem bu durum karşısında âdeta bir liste yapar, muhasebe tutar edasıyla varlıkları isimlendirir. Tanrı, Adem sonrası hiçbir varlığı kendi isimlendirmemiştir. (Adem öncesi ışığa…
>>>Susayan bir çölüm her sabah, senin yağmurunu bekleyen. Son on yılda hiçbir şey olmadıBüyürken içinde yaşadığı şehri tandı çocuklar, o kadar.Bazı nehirler deniz olmak için sancılandıBazı hüzünler yaşlandı dünya gibi. Son on yılda denizler topladım içimdeDenizler gezdirdim düştükçe mavi içime.Bir vakit sıkıldım, sıkıldıkça tatlı rüyalar topladımTatlı rüyalar topladım kiraz toplar gibi.Bir yaz böyle geçti bahçemden. Şehre…
uyuyamaz oldumsırtımı verdim rahibe, çiviyi o çaktıçivi kemiği geçti, geceyi geçtiyürüdü usulca ciğerime kadar işte orada uyandımneden?sesim ağzımdan değil, duvarın harcından döküldü henüz günah yok, dedi rahipalay mıydı, ayin mi; bilmiyorum.cübbesinden aşağı dökülenküf, kireç, terkedilmiş bir ikonostasbıraktı beni o dehlizde tek bir çiviyle kendi hiçliğime mıhlanmış o milattan berigözümü kapatsam genzimde pas nefes alsam içimde…
Tüfeği doğrulttum.Karşımda bir hayvan değil, bir kadın vardı. Namluyu indirdim.Sen nereden çıktın, dedim.Yolumu kaybettim.Nereden geliyorsun?Öteyi gösterdi.Ötelerden.Öyleyse seni öteye götüreceğim. Peşime düş.Hiç sorgulamadan yürümeye başladı ardımdan. Sustum bir süre. Sonra:Kimlerdensin?Kimseler.Nasıl yani, kimsen yok mu?Yok.Kimde kalıyorsun?Kimsede.Garip, dedim.Neymiş garip olan.Yüzüne baktım. Güzel bir kadındı. Gecenin ortasında, ormanda, tek başına.Güzel kadınsın. Kimsenin olmaması garip, dedim.Kimseyle birlikte olamam.Neden?Ötede ne var,…
soluğum/gökyüzün soluğum/taşların kemiklerindeki papatya kokusu bacaklarından ellerine uzansamtuğba asmalarına soluğum/teninkoklamıyor kimseler gözlerindeki gözlerindeki nar yeşilini dişlerin kamaşan beyaz aydan beyaz, aydan avarebiri sesleniyor bacaklarına biri dudağındaki ateşi çalıyor biri cennetteki aynalara şarkı söylüyor:“bana biraz daha uzun bakar mısın aşkım incecik bileklerime/pembe dudaklarımaçiçekli fistanıma…”“beni biraz daha sever misin aşkım penceremdeki yaz yağmurunu,incir yapraklarından annelerin rahmine düşen…
Güneş doğarken gözlerinin gecesine,kalbimin aynasındaşeb-i yeldânın meleklerigülüyorlar hâlime. Gülünç durumlardanve kızaran yanaklardanbir koleksiyon yaptım,kendimi hatırlayayım diye. Varlığının sedef arşınabelki ulaşır yorgun ayaklarım,gölgen uzayıp serilinceevimin bahçesine. O zaman ki mevsim hep bahar;ruhumda tomurcuklanır meserretve revan. Alıcı kuşhurma dalından yuva yaparsözlerin sözlerime karıştığında. “Herkesten ve her şeydenöğrenecek ne çok şey var,”diyorsun bir cümle arasında. Bir elif miktarı…
Şiirim titredi acilen sevişmeliyizyanlış yerdeydi benim düzelttimkafamın içinde kurumuştu şiir damarlarıdamaklarımdan dökülmüştü dişlerim birer birermeğer çok derindeymiş içimdeki hayvanın gücükırk yedi yılda yüzememişim bile derisini daha iyi bir isim bilemiyorum için bana her istediğiniyaptıran hayvan. Yanlış yaptım belki yıkarkenkalesini üst-benin. Beni yargılayacak kimse kalmadıgemi azıya aldılar mutfak şölenleri hamam cümbüşleriterledim. özgürlüğe kavuştu içimde havlaşan köpekler…
