Zülâl Menekşe – öyle bir sıkkınım
sokak bizi unutur, sen unutursunben kaldırımları sırtlarımbundan çok sıkıldımaklımda bulvar, üst geçit, kör noktahatıranın ortasında beş paralıkaklımdan sıkıldım aynı davetsiz yüktü soluğunda duyduğumboğulur gibi sıkıldımşimdi kime ne anlatacağım senden başkasaman altından su yürüterek yaşıyorumdüşlerime çapalandı mavi yeşil arklarzihnimde düğümlenen kuyruklardan sıkıldım boz renk, mor halkalar, diken izleriaçan güneşe yakışmamanın mahcubiyetipespaye sıkıldımdünden, hani o yaşamayı çalan…
