Şiirim titredi acilen sevişmeliyiz
yanlış yerdeydi benim düzelttim
kafamın içinde kurumuştu şiir damarları
damaklarımdan dökülmüştü dişlerim birer birer
meğer çok derindeymiş içimdeki hayvanın gücü
kırk yedi yılda yüzememişim bile derisini
daha iyi bir isim bilemiyorum için bana her istediğini
yaptıran hayvan. Yanlış yaptım belki yıkarken
kalesini üst-benin. Beni yargılayacak kimse kalmadı
gemi azıya aldılar mutfak şölenleri hamam cümbüşleri
terledim. özgürlüğe kavuştu içimde havlaşan köpekler de
ben’imle birlikte
ben o ne isterse o, ben oyum o ne isterse.
kendinin kölesi bir efendi
sözcük oyunlarına sığmayacak kadar
paramparça döndüm kapısına evimin
döndüm gişe rekorları kırarken Odesa iki bin yıl sonra
dışarıdan da görülüyorsa ya hayvanım deyip
yüzümün arkasına sığındım
yüzümün arkasında uysal ve iyi
oysa tırnaklarım kazıyordu içimi
anlatmaya yetmiyor dilimizin grameri
bilmiyorum sayısını içimdeki benlerin
ayıp ediyorum sanki ben olurken
hüzün benim duygum değil
akıl hastalarının arasında bir harabe
cebimde bir tırnak makası pençelerim gizli
harap bir tabureyim şimdi dalgıçların
batık bir gemiden çıkardığı
üzerine koydukları dokuz kere dokuzu
şöyle bir salınıp duran bana mısın demeden
hayvanının tasması boğazına asılı
anlamıyorum kim neden besliyor bir köpeği
bir köpek gezdirirken zaten kendimizi
eski bir ceketi eski bir pazarda satar gibi
başa dönüyorum şimdi buduyorum benin
dikenlerini o istemeye devam ediyor hala
bense öğreteceğim ona benim istediğim
şeyleri istemesini
elimde bir biley makinesi
keşfediyorum birliğin arkasında ikiyi
yanlış yerdeydi benim düzelttim
titredi şiirim acilen sevişmeli
Barış C. Yıldırım
