Denizcan Karapınar – Ben mahmîyken vuruldum

Ben mahmîyken vuruldum
savruldum
bir gül destesine saklandım
Sonu gelmez aynaların olan çocuk
Eskiyen ve kıraç
gül destelerinde bulur 
çünkü dirimini
Bir mahmîyken vurulduğunda
ilkin anlak ulaşır erincine
Geçtiği kapılarda yorulur
Her kanatlarından bahseden
Ben günlerin erinçle büyüttüğüyle
Kavruldum
Aklımın ağrısında kıraç bir deltaya
Dönüştü sonunda tarih
Alevlerin içinde danseden bu düşlerden çek
Çıkar artık yaldızımı;
 
Ve…
 
Böyle sonsuzdum ilkyazları
yeryüzündeki 
En eski güvercin göğsümün
yokuşunu çıkardı
düşümün deltalarında 
kimi buldumsa
Dünyayı anlattım,
dünyanın acı sarısını
ilkyaz duraklarında çağlalar uyanmış hani, işte onu
yeniden bulduğum yüreğim böylece
aktı gitti 
gövdemden
aktı gitti 
sahipsiz nehirler gibi
Ada kuşlarını anımsadıkça yaşadım ben
Gerisi silme keder
 
-Onarılmaz belki bir yara
Fakat bütünleşir kalbinin iklimiyle-
 
ellerimi bir denizin önünde bağladım
ellerimi ölüm ve kirazlar gibi
deli alevlerin içinde
yazgımın
haklılığını arıyorum
 
Mucizenin ve sıradanlığın ussallığında
Gizlenen ölüm
Yok edemezsin sevgiyle çağların içinde bir sır gibi
Yeşermiş olanı
Yalnız zamanın büyüttüğü bir gerçeği bir ömür
Kalbinde duymuyor kimse
 
Durdurabilsem diyorum
Yosun kaplı sarnıç gibi
Unutuşla kaplı akıp giden caddelerde ben
Bir susmuş ağaç olsam
İnsanları
eteklerimde toplayabilsem
 
sevgimden arı, 
ongun bir dünya doğurduğumdur artık bu
Özünü 
bir alev gibi bırakıp gitmişse
Yitip giden
 
Benim tenim şimdi
Güneşte, güvercinler

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir