Yeni gözler takmıştım eskilerinin yerine
bir erik dalında çürüyordu
bir adam düşüyordu çıktığı dağın yüksekliğinden
bir ev kovuyordu bahçesini bir geminin güvertesine
anne ben geldim diyen bir adamın hüznünden
anne ben geldim diyen bir adanın masumiyetine
bir yara böyle kapanmamalı
Her şey aynıydı ve de herkes
herkes elini tutuyordu sevgilisinin
benim aklım takılırken her çengelli iğneye
nehirlerden mi öğrenmiştiniz sevişmeyi
ve bacak arasında nemli bir normal
kurulanıp dururken bir avluyu
torna tezgâhından geçiyordu bir şablon
belki de bir takvimin yaprakları ve salon
ilk kez kullanılan bir imgeymiş gibi yalnızlık
üstünü örtüyorum üşüyen bütün çocukların
Sinekler üşüşüyordu çocukların etine
kan emmekten şişmiş bedenleriyle
sıtma batı nil virüsü sarı humma
şişkin cüzdanları ve Allahsız bir dünyada
doymayan karartılarıyla
işte yakıyoruz bütün ışıkları
Ve yol alırken gecede benimle kehribar ağızlığım
devirmiş ve bırakmış gibi ardımızda darağaçlarını
oyun oynayan çocuklardan bile masum
ve büyüdük işte dikine dişlediğimiz acıların
yarın sakat bir çocuk doğarsa bizden
işte o sarartacak bütün yaraları
Söndürüyorum sigaramı
bitmemiş bir şiirden vazgeçirmek için
bütün koyu geceleri
Bu karanlık böyle iyi değil
ben yine de not düşüyorum Tanrı’ya
