Şimdi sana bakıyorum. Bakıyorum şimdi sana. Şimdi ve sana. Zamanın en içinden. Akrep ve yelkovanın az ilerisinden. Hangi yağmurun gözyaşlarıAkıyor gözlerinden? Ve bu kadar sel olabilir mi? Hangi doğanın afetidir bu? Bilmem. Sadece sen, sen sadece. Sadecelerin en güzelinden. Dedim ya şimdi sana bakıyorum. Bakıyorum şimdi sana. Şimdi ve sana. Bir kelebek konuyor dudağına, Gülüyorsun….
Londra’da yaşıyorsun bulamadın mı şöyle güzel bir Rus kızıtorbalar taşıyorsun çünkü her gün doyasıya kanserojen karaciğerin gitti gider midende hasar pankreas yolcuönünü kaşıyorsun ama önün her gün biraz daha düzsevdiğin kadın sevmiyor artık seni yakasından düşdüş kara gözlerinden var sen düşün kara karasıcak bir banyo yap ellerin olana kadar buruş buruş bilgisayarın bozuldu şak diye…
Koşup dağlara-ki dağlara güven olmaz-bağırmak sesim bana yabancı değil -bağırtım yabancı- ehlileştirilmiş yanlarımaşinaduruşum, bakışım, selamlayışım… Bebeklerin elinden çikolatasını çalsam -Çalmak yabancı- -kötülük mü bu çikolata hakkımdı- Hem yiyip hem bağırsamHer yer çikolata olsa -hadi bugün de sevindirdin karıncalarıNerede başlayıp nerede bitiyor kötülükHayır hayır başlayıp bitemez bu bi döngü- Dağlara güven olmaz çünkü dağlar da dağ…
Pencereme konmuştu. Onu ilk kez bir akşamüstü, odamın camında gördüm. Yazmak için odayakapanmıştım. Lavabodaki su günlerdir aynı soğuklukta duruyordu. Tam kalkıp onu kovacakken gözlerime baktı. Bir akşamüstü onu kovmadım, izledim. Pervaza ince dallar, sigara izmaritleri, kopmuş lastikler bıraktı. Sonra onları unutmuş gibibir uçtan ötekine yürüdü. Birini mi arıyordu? ‘’Arıyor musun?’’ diye sormuştum.Cevap vermemişti. Gece olurken…
marx bekleyebilirkapımda bir keçi bağırıyorbütün bir kilitlerim’ zorluyorpencereden kaçsam şol önüm sisbacalardan tırmansam arkam is marx bekleyebiliryedi kapı, yedi kilit açsamevim’ girene çıt çıkarmasamkapılarım’ örtsem, aklım hep evdeçek-gitsem, erkeklik yatar serde marx bekleyebilirıslak randevulardan dönüncenemli odalarım döndürünceher kapıda farklı birer surat– bir artı bir evim sonsuzlara karışıncakapılarda keçi, neneler memelerinden/artı bir gram toz şeker çekip,…
Arı bir biliş itti beni burayaYoksuldu geçtiğim sahralarda sevgi, çoğalttımÇağlara vurdumBen beni ısıtan güneşler altındaBen bir sokağındaZamanlara sağırbir kederinYüreğimden duydumdu çünküdünyanın renklerini Ve onun kadar ergin olan her imgeyi. Derin hikmetleri vardı Ege kasabalarında tanıdığım insanlarınBen kış denizlerinden geliyorum sizeSoğuk yıldızlarından aşkınKorkunç uzak ve parlakyüreğim olan yıldızlarındanVe tam ortasındanduru olan her şeyin;Bir zamanlar sizin de…
Mine Geçkin: Merhaba Seda Hanım, elimde oldukça etkisi altında kaldığım dizelere sahip bir kitap var. Öncelikle bu dizelerin sahibi olan sizi ve şiir yolculuğunuzu kısaca tanıyabilir miyiz? Yazıyla kurduğunuz ilişki nasıl başladı, sizi şiire yönelten temel dürtü neydi? Seda Suna Uçakan: Yazıyla olan ilişkim dışsal bir itkiyle değil, bir tür “hatırlama” hâliyle başladı. Şair olunmuyor…
istemiyorum kendimden geçmeyi aşkın kanatlarıylaistemiyorum kendimden geçmeyi siyasanın hülyalarıylaistemiyorum kendimden geçmeyi ermişler ve Tanrıylabir antik sütun gibi dosdoğru doğrulmak arşapara tapıncı güç istenci sanat borsaları piyasapusulam yok karnımda dönüp dolaşan kandan başka reddediyorum olmanın zehrini iki kerekendimi eve kapatıyorum zihnimi gezdirdiğim şehirlerdeolmak bana tiksinti veriyor çünkü kalbim değil tamahkârve varoluşken bütün töhmet altındaistemem sizin olsun…
sıkıntısının üstesinden gelemiyor o yüzden cebindeki küçük putcuklar,böyle İbrahim falan değil Emre gibi, böyle hiçbir şeyi hissedemez,taştan öğrenemeztaştıklarını bilmeden biliyorbir gece,gece gece geldiğini de bilmiyor,yüzüne vurup rencide etmedimkaşında peygamber gülü taşıyor, bir de benibeni taşıdığını da bilmiyor yüzümde incelmeyi öğretmiştim, bilmiyorkuytularda bir nişasta bir un diye diye büyüttüm, hiç bilmiyorbiraz yüreğime dokunuyor,ellemedi ama dokunuyor, bilmeden…
