sokak bizi unutur, sen unutursun
ben kaldırımları sırtlarım
bundan çok sıkıldım
aklımda bulvar, üst geçit, kör nokta
hatıranın ortasında beş paralık
aklımdan sıkıldım
aynı davetsiz yüktü soluğunda duyduğum
boğulur gibi sıkıldım
şimdi kime ne anlatacağım senden başka
saman altından su yürüterek yaşıyorum
düşlerime çapalandı mavi yeşil arklar
zihnimde düğümlenen kuyruklardan sıkıldım
boz renk, mor halkalar, diken izleri
açan güneşe yakışmamanın mahcubiyeti
pespaye sıkıldım
dünden, hani o yaşamayı çalan günümden
yalancı coşkularla seğirterek eğlediğim
geç vakitlerden
zamansız sıkıldım
işin gücün ortasında caddelerce yandım
tükettiğin bir heyecanı eğreti yaratıyordun
çoktan ezberindeydi girift cümlelerin
zaten hep yürüdüğün yoldu eşlik ettiğin
kırılır gibi o akşam paramparça sıkıldım
sıkıldım karşında saçılırcasına ağladım
tutunarak saplandığım hatıraya
derli toplu battım
sıkıldım bu bıkkın yoran arsız durultan sızıdan
sıkıldım daha fazla ölmeyeyim diye
ömürlük açtığım yaradan
sıkıldım sevmeye yeltendiğim her yüzde
yüzünü arayışımdan
bilmiyorum nasıl yaşanır unutmadan
öyle bir sıkkınım
bundan öte sabahım yok ayıldığım
*Zülâl Menekşe’nin ilk şiir kitabı Merhaba Polonya‘dan alınmıştır.
