Birkaç esrar partisine katılmıştım Cihangir’de
hayatımız benzesin diye biraz daha şölene
aralayarak çokluğun üstündeki esrar perdesini
biz kendimizden geçerken bir çorba parasına
yokluk ağızda dağılıyordu janjanlı gıdalarla
Bize neydi dillerine kilit vurulmuş bülbüllerden
bize neydi vicdanı kemiren solucanlardan
mütedeyyinlerden ibnelerden solculardan
bize neydi her köşe başında adam asmaca
kendimizden bezmiş varmıştık kendimize kelepçe
Senaryolar yazan bir adam vardı hikâyesi gerçek
ödünç alınmış paltolarla gezinirken meydanlarda
içkiden aldığı zevk gençliğinde yaptığı sükse
şimdiye gelemiyorduk hiç beslerken kedileri
büyüdükçe hiç içimizde
Çöllerden bahsetmiyorum güneş kemiren kaktüslerden
tersine çevrilmiş olağan akışlar ve devrik birer cümle
herkes nefret ediyordu arada kalanlardan
arada kalanlar çile, patlayacaklardı elbette
sığmıyorlardı çünkü göğüs ve kafeslere
Kırk kapıdan birden devletle girdiğini gördüler onlar da
Başsız bir at ve içindeki solgun süslü binicisinin*
Birkaç esrar partisine katılmıştım Cihangir’de
birkaç pavyon birden kafamda ışıl ışıl
kamburun evinde buluştuğum herkes
ya cücelere tapıyordu ya da kendine
*Ece Ayhan
