yurtlandım yaydan çıkan okun
çoruh’a düşüşüyle
ben, kırmızı benekli alabalık
gürül gürül suların içinde
akıntının dilince dolaşırdım
unuturdum ne yaşadığımı
memleketimdi su
taşın, kıvrımın, akışın arasında
sonra betonarme yığınlar yükseldi önümde
suyun hafızasına ağır duvarlar çekildi
önüne çıkanı alıp götüren çoruh
elden ayaktan düşünce
anladım meseleyi
gidemez oldum
yollarım memleketimde kesildi
unutamaz oldum
kesilen yolumu
ve çoruh’a reva görüleni
****
cüneyd idim
gövdem burada görünürdü
ben sevdaya çıkan yoldaydım
heyecan vadisinin
en kısır yerleri çiçeklensin diye
varmak istedim
sana
gönlünün kuytusuna
en güzel şiirlerimi yazmak
belki en kötülerini de
kırmızı benekli alabalık gibi
bir akış bulup sende
yurtlanmak istedim
ta ki
suyun önüne çekilen duvar gibi
yolum kesilene kadar
yolsuz kalınca
bağdaş kurmak istedim
gece, hilal altında
kanafani’den miras kurşun
namluda
kalem tetikken
kendi cübbesi altında yok olan
cüneyd gibi
kayboldum yamçımın içinde
ben neredeyim
bana ne oldu
bana
sana olan
cüneyd’e de oldu*
*Cüneyd – Âsaf Hâlet Çelebi
