Beni doğrultma,Doğrultuma doğru doğrulmam içinBiraz inan banaBiraz şüphe duy,Azıcık yaklaşAz uzaklaş sonra,Gidilmemiş yollarınHükmü olmayacağı içinAdımlarımın söylediğini dinle,Eşiğinde durduklarıma karşıAdımlarınla uyar beni Çırpılmış kanatlar,Bende ondan yok;İlk insanı ayakları üzerineYerküreye atan Çalap,Beni de onun peşinden attı Kendi Adımıza ve Konuşamayanlar Adına Konuşmalıyız, Fabrik Kitap, 2025; arka kapak.
almayalım ceketi masadankalsın iskambil vazoda.arkaik dirençle yaşayamayacağımızkutsal toprakta almanaktanbasiretsizlik akıyor patavatsız opal taşınaderi çukurlar bent için açıyorum gir içeri.kendine taşınmaktan daha iyisi varsaasimilasyon artikülasyon farkmazhangi dalai lama varsa dalda çiçeroyum ben.bunları bir keçiden topraklayıp ağzıma verendünyaya birinci hamur gerekli çünkükalan çeşmede bir anı daha yapabiliriz opsiyona bağlan.ham olan mundarolsun çehre kalk dayan.uyan sesin bir korukta…
Gözümde hıçkıran eller varBir yumruyu yırtan titreşimlerTaşması ne mümkünNe imkân ayrılmasınaYüzümde kelepçeli iki bilek Tavanda hayaletlere dönüşmek miAlnımdaki alevin kaderiDiyarına öfkeli masal kahramanlarıHer büyünün ensesinden sızan sudanBeyaz bir yüzden ibaret ıslanmış uçurumlarVe bu eller, içlerine kül dökülmüşHangi göğe açılmışlardı bir zamanlar Yankı kör bir yargıçTavan arasındaki evrenlerdeKaç iç çekiş kaybolmalıMaviliklere sığması için bu desenlerin Bir…
H. Y: Merhabalar, söyleşi davetimize icabet ettiğiniz için teşekkür ederim. Aynı yıl içinde yayımlanan iki kitabınız var: İlki “Hepimiz Öleceğiz auch Katya” isimli romanınız. İkincisi ise “Bütün Haritaların Dışında” isimli şiir kitabınız. Romanınız “Hiç değilse taşın ve sözün sürekliliği kaldı bize.” diye başlıyor. Bu cümle şiir kitabınızdaki “Poesia e Liberta” şiirinde de geçiyor. Bahsettiğiniz “…
sağım solum tanınmamışhiç görülmemiş, duyulmamışbulutlara oturduğum bir andahükümranlığım geçmeyince boğazın sularındagöçesim gelir dolu dizgin atlarlaatların da unuttuğu bir mekânabir gece saat dört sularında mai gölgeli o beldenin kıyısındakendinden geçiyor nağmeler sıra sırazifiride üç nota, meltemde bir çift hatıratenhada üç kelime, gözlerde o aks-i sedâher biri koyulmuş üç günlük yolabir tatlı huzur almaya, kalamış’a
soğuk kanlı bir Türkçe sözlüğe benziyordu kumsalve mızrağın ucundaki aysberg bozuntusu kalbimhain bir sese güzel renkler beğeniyorummerhametli atıflarzaman zaman tekmelenen masalarkafaların basıldığı klozet şarkılarıve bir evin çatısında dakikalarca bakıştığımız o vahşi atmacabütün fikirlerim yarı baygınbeni gizlediğim yere, evime bıraksana başımı dayadığım gıpgri bir namlukıyısına çıkartıldığım bir gemi yangını gibi ateşli halaağzımda bazı reklam jenerikleriyle korkuyorumama…
Mesela İsviçre’de doğabilirdik bu vakitte / seninle Bir uykudan kalkardık, bir rüyadan dökülürdük yeryüzüne Olsun burası ellerimizle yapamadığımız dünya Burası kocaman ve ihtiyarlamış bir leke. Söylemem gerek:İnsanlar bana beni yakıştırıyorlar çoktanBen kimselere benzemiyorum.Irmaklar içiyorum gücüm yettikçe Denizlere sürüyorum bütün atları.Burası boşluk, burası ilk konuştuğum yer Burada yeniden susmalar keşfettim. Annem beni dünyaya getirdiğinden beri çok…
Hümeyra Yargıcı: Nihan Hanım, yeni kitabınız “Çatlaklar, Eşikler, Avuntular” hayırlı olsun. Sanırım ilk söyleşi de bana nasip oluyor. Özellikle teşekkür ederek ilk sorumu soruyorum: Gerçekliğin insanlara “şok”lar hâlinde tesir ettiği, koşuşturmacalar içinde uzaklara dalıp giden hayallerin yok olduğu bir çağda, bu kadar yığma bilginin hikâyeye dair merakı azaltacağını ya da hikâye anlatma kabiliyetimizi olumsuz etkileyeceğini…
Ali Yoksuz’un Orlando Art etiketiyle geçtiğimiz baharda yayımlanan Buluntu Şiirler adlı çalışması görsel işlerden oluşan bir derlem. Bir mobese kamerası gibi sokakları, dükkân camlarını, otobüs ya da kamyon arkalarını, yolları, kapıları vs. gözlemleyen Yoksuz’un radar gözü çeşitli kayıtlar alır. Bu kayıtları belirli anlamlar çıkarılabilecek şekilde başlıklandırarak düzenler. Bu işlerde herhangi bir deformasyona girişmez Yoksuz, görüntüleri ve şekilleri…
